13697. Bujwid Odo

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Bujwid Odo

Postprzez andrzej_b2 » 03.04.2011

Odo Feliks Kazimierz Bujwid (1857 – 1942), dr medycyny, profesor bakteriologii i mikrobiologii, twórca szczepionek.
http://www.genealogia.okiem.pl/foto2/di ... play_media
Urodził się 30 listopada w Wilnie, jako syn Feliksa, z zawodu urzędnika, i Berty z Danów. Bujwidowie Wywodzili się z zubożałej szlachty litewskiej. Gdy około 1870 r. przenieśli się do Warszawy, tu młody Odo ukończył studia medyczne. W 1885 r., jako stypendysta Kasy im. Mianowskiego wyjechał do Berlina, gdzie w pracowni Roberta Kocha zdobył specjalizację lekarza bakteriologa, i ugruntował ją w Instytucie Ludwika Pasteura w Paryżu. Po powrocie, przy wsparciu wspomnianej Kasy, założył w Warszawie pracownię bakteriologiczną zajmującą się badaniem wścieklizny. Stworzył pierwszy w Polsce, a drugi na świecie, Instytut Zapobiegania i Leczenia Wścieklizny. Specjalizował się wtedy w dziedzinie bakteriologii, mikrobiologii i w badaniach produktów spożywczych. Był hospitantem Sanatorium Przeciwgruźliczego dr J. Geslera w Otwocku.
http://www.genealogia.okiem.pl/foto2/di ... play_media
W 1883 r. na wniosek Rady Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego został kierownikiem nowo utworzonej katedry higieny. Opuścił Warszawę, przenosząc się do Krakowa, gdzie w 1896 r. został nawet radnym miejskim. Z tych lat pochodzą jego propozycje budowy w mieście wodociągów i rowów kanalizacyjnych.
Sława Bujwida jako bakteriologa była już wtedy na tyle ugruntowana, że w 1897 r. został powołany na członka rady naukowej przy ministrze spraw wewnętrznych C-K. Monarchii Austro-Węgierskiej i na dyrektora Państwowego Zakładu Badań Środków Spożywczych w Wiedniu. Był niestrudzonym propagatorem oświaty, i wraz z żoną, założycielem Koła Towarzystwa Szkół Ludowych, a także organizatorem pierwszego w mieście gimnazjum żeńskiego. Popierał walkę kobiet o dopuszczenie ich do studiów uniwersyteckich. W 1899 r. wziął na siebie trud zorganizowania w Krakowie Uniwersytetu Ludowego im. A. Mickiewicza i przewodniczenia mu przez wiele lat.

W okresie rewolucji 1905 r. rodzina Bujwidów wykazywała dużą aktywność w różnych komitetach pomocy rewolucjonistom. Aż do wybuchu I wojny dom ich stanowił bezpieczny azyl dla uchodźców z Kongresówki. W latach 1910-14 Bujwid był aktywistą Krakowskiego Komitetu Pomocy Więźniom Politycznym. W licznych wystąpieniach publicznych dał się poznać jako zwolennik nurtów postępowych i wolnomyślicielskich. Utożsamiał się z ideologią PPS – Frakcji Rewolucyjnej. W czasie wojny opowiadał się jako stronnik Naczelnego Komitetu Narodowego i zwolennik walki Legionów Polskich o niepodległość. W sierpniu 1914 r. zorganizował pierwszy w Krakowie szpital legionowy, kierował pracami zakładu higieny Wojskowej Szkoły Sanitarnej.
Założył Instytut Pasteura w Warszawie z oddziałem w Krakowie. Propagował język esperanto, został nawet honorowym członkiem Polskiego Klubu Esperanckiego. Dużo podróżował. W latach 1928-31 przebywał w Brazylii, Holandii i Danii, w celu poznania kultury i higieny sanitarnej tych krajów. Na licznych swych spotkaniach, prelekcje o kulturze i nauce polskiej wygłaszał w jęz. esperanto.
Założona przez niego w Krakowie wytwórnia surowic i szczepionek, bardzo wydatnie przyczyniła się podczas okupacji hitlerowskiej, do zwalczania duru brzusznego wśród ludności polskiej. Profesor bardzo ciężko przeżywał terror i upokorzenia ludności polskiej podczas okupacji. Zmarł 26 grudnia w Krakowie i został pochowany na Cmentarzu Rakowickim, w grobowcu rodzinnym (kw. XVIII).
Żoną jego była Kazimiera z domu Klimontowska (1867 – 1932), publicystka i działaczka społeczna. Małżeństwo miało córkę Zofię, zamężną Rouppertową, aktywistkę młodzieżowej organizacji socjalistycznej Spójnia.

Bibliografia
1. Rocznik Naukowo-Literacko-Artystyczny na rok 1905, Warszawa 1905, s. 28
2. Łoza St.: Czy wiesz kto to jest? Warszawa 1938, s. 84, 85
3. Barański A.: Odo Bujwid „wielki nieznajomy” dla otwocczan, [w] Gazeta Otwocka nr 3, 1997, s. 29
4. Krawczuk A.: Cmentarz Rakowicki w Krakowie, Warszawa 1988, s. 117
5. Wielka Encyklopedia Powszechna, tom 2, Warszawa 1963, s. 208
andrzej_b2
Kreator Forum
Kreator Forum

Powrót do B____