14851. Bloch Henryk Jan

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Bloch Henryk Jan

Postprzez andrzej_b2 » 23.10.2011

http://www.genealogia.okiem.pl/foto2/di ... play_media
Bloch Henryk Jan (1866 – 1938), przemysłowiec, ziemianin, właściciel stajni wyscigowej, okultysta i spirytysta. Urodził się w Warszawie 22 grudnia 1866 r. jako jedyny syn – z pięciorga dzieci – Jana Bogumiła (Gotliba) Blocha (1836 – 1902), finansisty, budowniczego kolei, naukowca, teoretyka wojskowości i pacyfisty, oraz Emilii z Kronenbergów (1845 – 1921).
Dzieciństwo spędził w Warszawie i tu pobierał nauki. W 1884 r. uzyskał maturę filologiczną w Rewlu, po czym podjął studia na uniwersytecie w Dorpacie, gdzie przez pewien czas był filistrem Konwentu Polonia. Potem kontynuował studia filozoficzne w Lipsku. Powrócił do kraju i przez pewien czas pomagał ojcu w prowadzeniu interesów, potem odbył praktykę rolniczą w majątku Chłapowskich w Poznańskiem. Następnie osiadł w olbrzymim majątku rodzinnym w Łęcznej, w pow. lubartowskim. Pomagał tam ojcu prowadzić racjonalną hodowlę, uprawę roślin i przetwórstwo rolne (gorzelnie, browary, krochmalnie i in.). Założył wzorcową stadninę koni, a jego stajnia „Grey” zdobywała wiele prestiżowych nagród w międzynarodowych konkursach hippicznych. Po śmierci ojca w 1902 r. stał się spadkobiercą olbrzymiej fortuny, określanej na jedną z największych w cesarstwie rosyjskim. Stanął wtedy na czele wszystkich interesów rodzinnych, zajmując miejsce ojca w zarządach różnych spółek: Kolei Fabryczno-Łódzkiej, Banku Handlowego, Cukrowni Dobrzelin i in., oraz prowadząc samodzielne gospodarstwo wielkoprzemysłowe w Łęcznej. Po nim też objął prezesurę Muzeum Wojny i Pokoju w Lucernie. Jako kontynuator dzieła swego ojca był hojnym donatorem na rzecz tej instytucji. Ale była to ostatnia publiczna rola w życiu Henryka. Nie wdał się w ojca i nie dążył do utrzymania a może i powiększenia fortuny. Słabością jego był hazard i skłonność do pięknych kobiet. Bywało, że na największych torach hippicznych przegrywał w totalizatora olbrzymie sumy pieniędzy. Wszystko to zachwiało podstawami majątku rodzinnego tak bardzo, że gospodarstwo rolno-przemysłowe w Łęcznej, z powodu długów, zostało postawione w stan licytacji. Aby ratować stuację rada rodzinna postanowiła odsunąć go od prowadzenia całej schedy po ojcu i uchronić Łęczną przed utratą. To matka na licytacji wykupiła zadłużony majątek, a Henryk skłócony z rodziną opuścił kraj.
Co działo się z nim po 1906 r., wiadomo tylko tyle, że przez około 3 lata przebywał w Paryżu, potem wyjechał do Argentyny, następnie do Brazylii. Ze strzępów informacji wynika, że utracił także osobisty majątek „Kamionek Izabelin” (obecnie w warszawskiej Dzielnicy Praga – Płd.). Część „A” stała się własnościa nieznanego Towarzystwa Akcyjnego „Nowe Dziamice”, zaś część „C” tajemniczego „Domu Bankowego”. Niestety nie wiadomo kiedy to nastąiło. Jest pewne natomiast, że w nowych, trudnych warunkach dawał sobie radę. Bo oto np. w 1910 r. był właścicielem Domu Bankowego w Wiedniu z przedstawicielstwem w Krakowie (ul. Grodzka 14). Prawdopodobnie był też włascicielem składu win importowanych w Drohobyczu.
Podczas pobytu w Argentynie i Brazylii Bloch zainteresował się spirytyzmem i teozofią. Krótko przed 1914 r. powrócił do kraju i zamieszkał w okolicy Pruszkowa. W 1920 r. przeniósł się do Warszawy pracując jako tłumacz przysięgły. Znał bowiem kilka języków europejskich. W 1921 r. zmarła matka, w 1926 najstarsza siostra, majątek rodzinny był więc dzielony na pozostałych członków rodziny. W tej sytuacji Henryk nie musiał nadal martwić się o podstawy swego utrzymania. W latach 1924 – 26 prowadził wykłady w Towarzystwie Studiów Egzoterycznych, pisywał rozprawy i eseje z pogranicza okultyzmu i egzoteryzmu. Kilkanaście swych prac pozostawił w maszynopisach. Jedna z nich, pt. „Mistrz Mówi – Kultura Miłosci” została wydana w 1939 r. przez Wydawnictwo Hejnał w Wiśle. Henryk Bloch zmarł w Warszawie 9 maja 1938 r. o godz. 13:15 i został pochowany w grobowcu rodzinnym na Powązkach (198-V-18/19).
Był żonaty (ślub w 1892) z Izabellą Wodzińską, z którą miał jedyną córkę Janinę, zamężną za inż. Janem Buchholtzem. Więcej o jego życiu rodzinnym nie ma wiadomości. Miał cztery siostry:
1.Marię Katarzynę (1855 – 1926), zamężną za Józefem Kościelskim (1845 – 1911), politykiem, poetą i dramaturgiem. Ich syn Władysław August (1886 –1933) – poeta, wydawca i krytyk był żonaty (1918) z Moniką Krystyńską (1896 – 1959), art. teatralną. Mieli oni dwie córki: Katarzynę, za Tadeuszem Sieheniem i Emilię, za Tomisławem Jędrzejewiczem.
2.Aleksandrę Emilię (1866 - ?), za Józefem Weissenhoffem (1860 – 1932) – pisarzem. Dziećmi ich były: Wanda Maria Emilia (1888 - ?); Jan Wirgiliusz (1889 - 1972), fizyk, prof. Uniwersytetu Wileńskiego i Politechniki Lwowskiej, członek PAN; Aleksandra Józefa (1891 -1956) i Róża Maria (1895 – 1939), franciszkanka.
3.Emilię (1870 - 1940) która poślubiła Ksawerego hr. Hołyńskiego (1856 – 1901), rotmistrza gwardii wojsk rosyjskich. Małżeństwo miało czworo dzieci: Ewelinę Katarzynę (1891 - 1953); Elżbietę Janinę Marię (1898 - ?); Jana (1892 – 1969), żonatego z Zofią z Brodnickich (1892 – 1978) i Franciszka Ksawerego (1896 – 1944), nieżonatego. Obie ich córki wyszły za mąż za braci Karnkowskich: Ewelina Katarzyna za Władysława Adolfa Stanisława (1881 – 1948), zaś Elżbieta Janina Maria za Stanisława Stefana Aleksandra (1888 -1952).
Emilia po śmierci pierwszego męża ponownie wyszła za mąż za Michała Ordęgę (1869 – 1927), dr praw, ziemianina. Małżeństwo było bezdzietne.
Franciszek Ksawery Hołyński, Michał Ordęga i Emilia spoczywają na Powązkach (43–6-2/3).
4.Janinę Marię (ok. 1882 - 1937) – najmłodszą z córek Jana Bogumiła– która wyszła za mąż za Kazimierza Kostaneckiego (1863 – 1940), profesora antropologii porównawczej, rektora UJ, prezesa PAU i dr honoris causa kilku uniwersytetów europejskich. Małżeństwo miało dwóch synów. Jan (1902 – 1937), docent ekonomii UJ, wraz z matką zginęli 11.11.1937 w katastrofie lotniczej pod Piasecznem. Jan był żonaty z Dorothy Adams (amerykanką), z którą miał syna Andrzeja (ur. 1932). Drugi syn profesorostwa Kostaneckich, Michał Antoni zginął w Powstaniu Warszawskim.


Bibliografia
Opracowania zwarte
Grodek A.: Bloch Jan Gotlib [w] „Polski Słownik Biograficzny” 1936, tom II, ss. 124–126.
Kołodziejczyk R.: Jan Bloch 1836 – 1902, Warszawa 1983, ss. 241, 273–275, 290–291, 304.
Jeske-Choiński T.: Neofici Polscy Warszawa 1904, ss. 122, 227–228.
Malecka E.: Jan Bloch – niezwykły Warszawiak Warszawa 202, ss. 13–26.
Leśniewska J.E.: Właściciele dóbr Łęczna w latach 1800 – 1944 Lublin 2004, ss. 124–128.
Leśniewska E.: Sukcesy sportowe łęczyńskiej stajni wyścigowej Henryka Blocha [w] „Merkuriusz Łęczyński” 1989, nr 4, ss. 10–13.
Trojanowski S.: Henryk Jan Bloch. Notatka Biograficzna [w] „Hejnał” 1938, z. 6, ss. 333– 335.
[Wspomnienie pośmiertne J.B. Blocha] [w] „Przegląd Techniczny” 1902, nr 3, s. 32.
Żor A.: Figle historii 2005, s. 362.

Wycinki prasowe i ogłoszenia
[ślub Aleksandry Bloch z Józefem Weyssenhoffem] „Gazeta Warszawska” 1885, nr 216.
[ślub Emilii Bloch z Ksawerym Hołyńskim] „Głos Torunia” 1890, nr 134.
[przeniesienie zwłok J.G. Blocha] GL (dalej cyt. GL) 1902, nr 5.
[pamięci J.G. Blocha] GL 1902, nr 8; nr 16.
[testament J.G. Blocha] GL 1902, nr 15.
[Muzeum Wojny] „Gazeta Lwowska” 1902, nr 23; nr 130.
[Cukrownia Dobrzelin] „Księga Adresowa Przemysłu Królestwa Polskiego” 1904, s. 320
[mord w Dobrzelinie] „Kurier Litewski” 1906, nr 12.
[bank H. Blocha] „Pogoń” 1907, nr 39; „Wielka Księga Adresowa Krakowa” 1910, s. 153.
[Kamionek–Izabelin] „Księga Adresowa Warszawy. Cała Warszawa” 1930, s. 235.
[handel win H. Blocha] „Księga Przemysłu i Handlu Polskiego” 1930, s. 969.
[katastrofa lotnicza] GL 1937, nr 258; „Codzienna Gazeta Handlowa” 1937, s. 260.


© Copyright by Andrzej Baranski
andrzej_b2
Kreator Forum
Kreator Forum

Powrót do B____