4489. Jaraczewscy herbu Zaremba

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Jaraczewscy herbu Zaremba

Postprzez jerzy » 14.10.2009

Jaraczewscy herbu Zaremba.
(Zob. R. V str. 53 do 70, R. XXIII str. 159 do 160).
Ż najstarszej gałęzi Zarembów Jaraczewskich na Jaraczewie, pozostało po ostatnim tej majętności dziedzicu, Zygmuncie (zob. R. V str. 83) z Elizy Stablewskiej herbu Oksza z Zalesia pod Borkiem (zob. R. I str, 286) następujęce potomstwo;
1. Edward Zaremba Jaraczewski, ożeniony z Karoliną Żwirko wską, dziedzic dóbr Drochlin, zmarły bezpotomnie.
2. Gabryela, zamężna z hrabią Michałem Broel Platerem herbu własnego (zob. R. III str. 188 do 208), właścicielem dóbr w guberni witebskiej; z nich cztery córki: Józefa, Mary a, Ludwika i Leonia hr. Platerówne.
3. Zygmuntyna za Kazimierzem Świnarskim herbu Poraj (zob. R. VII str. 266), a z nich: Roman i Elżbieta Swinarscy (zob. R. VII str. 253 do 276).
4. Henryka za Edwardem Koczorowskim herbu Rogala (zob. R. V str. 71 do 74).
5. Anna za Tadeuszem Lipowskim herbu Ciołek, obywatelem ziemskim w Galicyi.
6. Tadeusz zmarł bezżennym.
7. Kazimiera za Stefanem Nowickim, właścicielem dóbr w Kaliskiem, a z nich dwie córki: Karolina Nowicka, zmarła panną w Wrocławiu i Zofia za Stanisławem Multano wskim, dziedzicem majętności Huta Gzdowska.
Uzupełniając szczegóły, podane w R. V-tym o odłamie na Lipnie starszej gałęzi Jaraczewskich (str. 61 do 52) powtarzamy tutaj, co nas dochodzi z Królestwa Polskiego o potomstwie Andrzeja Zaremby Jaraczewskiego i Franciszki Szczawińskiej herbu Prawdzic, podstolanki brzezińskiej (zob. R. XIX str. 129 do 130), córki Jana Chrzciciela, marszałka konfederacyi barskiej województwa łęczyckiego, pana dóbr Bronikowa i Boguszyna. Marszałek pozostawił dwóch synów: Juliana, pana na Bronikowie i Boguszynie i Izydora, pana na Lipnie.
1. Julian Zaremba Jaraczewski, waleczny oficer z r. 1831, zmarły dnia 10 marca 1867 r., był ożeniony z Antoniną Koszutską herbu Leszcżyc (zob, R. XVI str. 84 do 96). Z niej ośmioro dzieci, jako to:
a) Włodzimierz, konsul hiszpański na Wschodzie, ozdobiony hiszpańskim orderem, zmarł w Warszawie.
b) Stefania, zaślubiona Aleksandrowi Sowińskiemu, pułkownikowi artyleryi w armii pruskiej.
c) Mścisław, dziedzic dóbr Miniszewa w powiecie pleszewskim, ożeniony z N. Kowalik, zmarły 1900 r. w Lublinie.
d) Eleonora za Stanisławem Łubieńskim herbu Pomian (zob. R. VII str. 97 do 179), dziedzicem dóbr Budziszewskich w powiecie obornickim (str. 146).
e) Marya, pmo voto za Franciszkiem Mecherzyńskim z Sandomierskiego, sdo voto za Karolem Ordęgą herbu Łodzią, dziedzicem dóbr Żarki w gubernii piotrkowskiej.
f) Edward, ożeniony w Brukseli z Eugenią de Beaulieu; z nich syn i cztery córki, których imiona nie są nam znane.
g) Wincenty Zaremba Jaraczewski zmarł w r. 1877 w Ameryce bezżenny.
h) Gustaw Julian Franciszek Zaremba Jaraczewski, jenerał adjutant króla włoskiego Humberta I. O jenerale, ożenionym z Elwirą Amelią Maryą de Salvini :„de noble familie de Bergame", czytamy w włoskim organie wojskowym „La Gaserna" (nr. 4 z marca 1892 r.):
„Po ukończeniu nauk wstąpił jako ochotnik do armii piemontskiej. W r. 1859 w: grudniu został sierżantem lekkiej kawaleryi, a w marcu 1860 r. oficerem. W r. 1864 został wysłany dla uśmierzenia bandytów, przyczem okazał wybitne zdolności wojskowe i.nieustraszone męztwo. Miody oficer odnalazł sławną i groźną bandę Volonina w lesie około Rionero, która dzięki swym manewrom i terenowi wymykała się długo, od pościgu wojsk.
„Tym razem Jaraczewski potrafił zaskoczyć bandytów i cały ich oddział zniósł do szczętu, zabijając własną ręką Volonina. Czyn ten bohaterski wszystkie dzienniki włoskie z sierpnia 1864 r. podniosły jednogłośnie. Wypadek powyższy zapisany został złotemi zgłoskami w hiśtoryi walki z bandytyzmem. W roku 1866 widzimy go znów na polu walki, gdzie osobista odwaga i heroizm popychały Jaraczewskiego do zbyt hazardownyćh, lecz szczęśliwych operacyi. Jeden z takich czynów podajemy tu, a który został uwieńczony w historyi wojen włoskich. W lipcu 1866 roku Jaraczewski na czele rekonesansu podszedł pod fortecę Malghera, gdzie spostrzegł bobrujących kroatów; nienamyślając się więc długo, z kilkunastu kawalerzystami, uderzył na nierównie licznego nieprzyjaciela na oczach silnego austryackiego, oddziału, zabijając i biorąc do niewoli przed samym frontem kilkunastu żołnierzy, czem spowodował wielką dywersyą. W rozkazie dziennym i w raporcie do jenerała Cialdini, pułkownik Avogardo przedstawia heroiczny czyn młodego oficera, zalecając innym, aby szli jego przykładem. Za walkę z bandytyzmem i za kampanią 1866 r. otrzymał cztery medale: „za odwagę na polu walki". W 1869 r. awansowany w stopniu kapitana w huzarach Piacenza, 20 grudnia 1874 r. mianowany ordynansem Wiktora Emanuela II, a 13 marca 1879 r. ordynansem Humberta I, 17 września 1875 r. dostaje krzyż orderu Franciszka Józefa. W 1880 r. awansowany na majora w regimencie kawaleryi Roma, 5 maja 1882 r. zostaje osobistym odjutantem króla Humberta, 14 października 1889 r. mianowany pułkownikiem pułku Fogia 11. W r. 1889 wydał pracę pod tytułem: „Taktyka kawaleryi", za co otrzymał podziękowania od ministra wojny.
„W r. 1893 z okazyi srebrnego wesela Humberta i Margarity odbył się turniej kawaleryjski w Rzymie i pułkownik Jaraczewski był kierownikiem takowego. Obecny cesarz Wilhelm na balu u księcia Doria Pampili wyraził Jaraczewskiemu swoje pochwały za tak znakomite kierownictwo massa kawaleryi, przytęm cesarz niemiecki zachwycał się i podnosił jego niezrównaną jazdą na koniu. W tym dniu obdarzony został przez cesarza Wilhelma orderem orła czerwonego pruskiego, a od króla Humberta otrzymał przepyszny łańcuch brylantowy. W roku 1898 awansowany został
na jenerała, przyczem został komandorem orderu kawaleryjskiego korony włoskiej.
„Jenerał Jaraczewski jest typem kawalerzysty, zawołany sportsman i znakomity jeździec, człowiek w obejściu nader sympatyczny i wysoce dystyngowany, w kołach dworskich wysoce ceniony i lubiany, wśród najwyższej arystokracyi włoskiej wielce popularny.
„Mimo długiego przebywania na obczyźnie, niezapomniał języka rodzinnego, a sprawami kraju i rodaków interesuje się szczerze. Jenerał Zaremba Jaraczewski godnie nosi imię swych przodków, a krew Wojciecha, Mikołaja, Olbrachta, Adama i Stanisława niezastygła w nim, lecz jest tą samą, jaką ci przelewali pod Gdańskiem* Grunwaldem, Barem, Chocimem i Wiedniem. „Prawość i waleczność" tó dewiza stara wielkiego rodu Zarembów, Comesów na Kalinowy i Jaraczewie, poczyna się bowiem w zamierzchłej przeszłości naszego kraju. Zarembowie rodzili się i umierali w bojach, to też w historyi rycerstwa polskiego zajmują najwybitniejsze stanowisko. Znakomity, potężny i nawskroś rycerski ten ród zawsze stał wiernie przy tronie".
Jenerał Jaraczewski ma syna jedynaka, także Gustawa, służącego jako porucznik w armii włoskiej w Turynie, który dnia 12 maja 1906 r. poślubił pannę Maryą Ludwikę Bourbier, córkę wdowy Karoliny Bourbier.
II. Izydor Zaremba Jaraczewski, drugi syn Antoniego i Szczawińskiej, dziedzic dóbr Lipna pod Lesznem, oficer 4 pułku w 1831 r., umarł 3 lipca 1860 r., ożeniony z Weroniką Sulerzycką herbu Junosza. Ich dzieci:
a) Mieczysław Zaremba, ur. 1836 roku, bawił przeważnie za granicą, a głównie w Londynie na dworze Alberta Edwarda księcia Walii, obecnego zaś króla Anglii, z którym łączył go stosunek prawdziwie przyjacielski. Gdy nagła śmierć przerwała ten przyjacielski węzeł, książę Walii polecił następcy tronu angielskiego wznieść nad grobem ś. p. Mieczysława na cmentarzu katolickim, krzyż marmurowy z następującym w języku angielskim napisem: „Pomnik ten został wzniesiony jako dowód przyjacielskiego wspomnienin i głębokiego żalu, przez Alberta Edwarda księcia Walii". Ś. p. Mieczysław zmarł 3 marca 1881 r.
b) Lucyan Zaremba Jaraczewski, dziedzic Wielkiego Zalesia pod Kobylinem.
c) Julian Zaremba Jaraczewski, dziedzic Lipna pod Lesznem.
d) Wanda, zaślubiona Bronisławowi Cioroniskiemu herbu Jastrzębiec /Jerzy Sewer hr. Dunin-Borkowski) z Żakowa.

Bibliografia (spis)
Żychliński T., Złota Księga Szlachty Polskiej rocz.29
Avatar użytkownika
jerzy
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 2
Twórca indeksów (2)

Powrót do J____