3338. Pan Wołodkowicz

Historie zasłyszane, pamiętniki, legendy rodzinne. Z urwanych słów, z kilku strzępków opowieści, gdy się wsłuchasz wysnujesz obraz ich życia - zamglony, niewyraźny i jakiś taki bliski niezmiernie ...
* CO W DZIALE? - Opowiadania rodzinne, historie zasłyszane, fragmenty pamiętników, niepotwierdzone legendy, historie o duchach, historyjki o zwierzętach domowych, o pokojach, powozach, klombach kwiatowych w ogrodzie, figurkach itp. Wszystkie nawet drobne, beletrystyczne rodzinne zapisy z dawnych czasów. Opowiadania mogą mijać się z prawdą, być niesprawdzone, pisane stylem dowolnym.
* OPISY - Przy dłuższych opowiadaniach można na początku wprowadzić indeks osób, miejsc, lub wydarzeń.
* POMOC - Trudności proszę sygnalizować w dziale "Poradnia", na wszystkie odpowiemy, tworząc jednocześnie FAQ
* PISANIE - Bardzo prosimy umieszczać w tekście znaczniki do leksykonu, lub innych działów. np. znacznik [leks] odsyła do hasła w leksykonie. znacznik [leks=] prowadzi do hasła innego niż link (np. inna forma gramatyczna). Leksykon. Pozwoli to czytelnikom korzystać z szerzej informacji.

Pan Wołodkowicz

Postprzez wanka » 29.05.2009

Pan Wołodkowicz.
"Wielkie dla nas złe, że zagraniczni ludzie chcą nas uczyć tego, co się u nas działo;a co
gorsza, to, że młodzież nasza chętniej im wierzy, niżeli nam, cośmy na to patrzali. Długi czas markotno mi była, ze nie umiem po francusku, bo człowiek w książkach francuskich znalazłby jakaś rozrywkę; ale obcując z ludźmi uczonymi, podowiadywałem się od nich, że Francuzi o nas takie dziwolągi piszą, iż się cieszę teraz, że ich książek rozumieć nie mogę: bo niczego bym się nie nauczył, co bym się nagniewał, to byłoby w zysku. Mówiono mi o ' opisie konfederacyi barskiej przez Demuliera, którego znałem osobiście, bo służyłem pod nim, i długo. Był to dobry żołnierz, rozumiał gdzie postawić annały, jak wytykać obozy, i jak jazda uderzyć na nieprzyjaciela, w czem też wszyscy sprawiedliwości nie ubliżamy ani jemu, ani innym Francuzom, co nam pomagali. Był tam bowiem i Sochazy (2), równy mu w biegłości, i Gawar, zawołany inżynier, który ożeniwszy się z Polką, został naszym ziomkiem, i Kellerman, cała gęba kawalerzysta, i wielu innych, których nazwiska już pozapominałem. Każdy z nich celował w swoim rzemiośle; ale chwała Bogu, ich mądrość nie była nad nasze mózgownice. Nasi im nie ustępowali: pewnie ani pan Puławski, ani pan Zaręba, ani pan Walewski, co potem został wojewoda sieradzkim, ani Sawa, -marszałek zakroczymski, od nich rozumu pożyczać nie potrzebowali, i jeszcze ich samych mogliby czegoś nauczyć. Otóż ten jenerał Demulier, wszystkiemu u nas przysięgając, a tylko siebie chwaląc, robi księcia Radziwiłła głupcem. Inny znowu Francuz, którego nazwiska nie umiem wymówić, ani wypisać, wydał dzieło o nierządzie polskim, w którem lubo naszym więcej sprawiedliwości oddaje, i księcia Karola wytrwałość i męstwo chwali, przez piąte dziesiąte coś zachwyciwszy, prawi przy tem, jakoby on na czele młodzieży rozbojem się bawił, i okrucieństwa na Litwie popełniał, a godząc się tu z Demulierem, wystawia go za człowieka bez rozumu i barbarzyńca.
Że książę nie był po zagranicznemu oświecony, to pewna; ale że miał polski rozum i wielki, to jeszcze pewniejsza. Miał on to światło przyrodzone, które u nas zawsze w kąt zapiera światło nabyto: bo lepszy rozum z głowy, niż z książek, i większa zaleta wielkie rzeczy umieć robić, niźli umieć dobrze je opisać. Księżna hetmanowa wiel. lit., ostatnia z domu książąt Wiśniowieckich, była pani wysokiego światła, i książki nawet pisała; ale mając jednego jednym syna, pieściła go do zbytku, tak, iż książę Karol miał już rok piętnasty, a czytać nawet nie umiał. Każdy nauczyciel , co go naglił do pracy, za jego oskarżeniem był natychmiast od dworu przez księżnę matkę oddalany; a książątko tylko umiało w palcaty tłuc się z paziami, konia oklep dosiadywać, i z fuzyjki jajka na powietrzu rozbijać. Książę hetman pomiarkował na koniec, że synowi przecież czegoś więcej trzeba, aby mógł kiedyś piastować dostojeństwa przodków, i o tem księżnę przekonał. Wiec ta oświadczyła, że dwoma folwarkami dziedzicznie obdarzy tego, co go wyuczy czytać i pisać bez żadnego przymusu. Znalazł się na to światły szlachcic, pan Piszczało; a to go wyniosło na majętnego obywatela, i później na podstolego Rzeczyckiego. On księcia Karola i dwóch jemu dodanych dla emulacyi obywatelskich synów, pana Ignacego Wołodkowicza, chorążyca nadwornego litewskiego, i pana Michała Rejtana, podkomorzyca nowogrodzkiego, wyuczył czytać, pisać i pierwiastkowych nauk, bynajmniej nie znaglając, owszem bawiąc. A to tym sposobem: na wielkiej tablicy drewnianej było abecadło kreda napisane; każdy z uczniów stał o kroków kilkanaście od tablicy ze strzelba nabitą w ręku, i trafiał w litery wymieniane przez nauczyciela. Tak składano sylaby, potem wyrazy, potem okresy, aż póki wszystkiego kulami nie zdołano wyczytać. Pomału uczniowie nawykli słuchać wykładu pewnych prawideł, z własnej już ochoty wyuczyli się i pisać; a trochę czytaniem, więcej zaś obcowaniem z ludźmi świadomymi nabyli znajomości prawa krajowego, historii narodowej i wówczas ważnej dla nas nauki stosunków i związków familijnych. Książę w dwudziestym roku wieku swojego zostawszy miecznikiem litewskim, bardzo był na swojem miejscu; a kiedy został marszałkiem trybunału litewskiego, to juryści aż za głowy się brali, tak poznawał co prawda, a co wykręt; po skończeniem urzędowaniu, wkrótce drugi raz był obrany marszałkiem, i byłby nim do śmierci, gdyby chciał; szlachta pragnęła jego, bo nikomu się nie dawał powodować, tylko własnemu światłu i sumieniu, a lepszych doradców znaleźć by nie mógł. Co się tyczy zarzutów, że w młodości okrucieństwa i rozboje popełniał, jest to istna potwarz, która sama z siebie upada. Książę, co wolał na Białej Rusi ośmdziesiąt tysięcy dusz męskich ojcowizny swojej utracić, niż Moskwie zaprzysiadz wierność przeciwną jego sposobowi myślenia, dowiódł, jak miał serce nie tylko dalekie od wszelkich podłych uczynków, ale nawet delikatne w uczuciu godziwości; że zaś bodąc młodym, a nieznajdując pola, na którem by zbyt żywe jego namiętności mogły się wyburzyć, na czele najświetniejszej młodzieży pędził życie w lasach litewskich łowami zajęty, i konno przebiegał całe wielkie księstwo; to dla tego, iż wśród ogólnego pokoju szukał umyślnych niebezpieczeństw i trudów, któremi chciał doświadczać nadzwyczajnej swojej odwagi. Jeżeli czasem przez swawolę jakiemu obywatelowi bydło porznięto, lub jakie zabudowanie spalono, o to nie było procederu: bo ponoszący stratę, sowicie, jak sam żądał, był nagrodzony; na ludziach jakiego badź stanu, żadnego okrucieństwa nigdy się nie dopuszczano, książę nawet przy wielkiej porywczości swojej, miał serce tak czułe, że znieść nie mógł cudzego cierpienia.
Towarzystwo księcia Karola, które partya króla Poniatowskiego, prowadzona na Litwie przez księcia Biskupa wileńskiego Massalskiego, Hajdamakami nazywała, było złożone złudzi światłych, w wierze dla ojczyzny nieskazitelnych, ani krwi, ani trudów dla niej nieżałujacych, i godnych zająć niepoślednie karty w dziejach polskich. Był tam pan Wołodkowicz, którego odwaga i nadludzka siła dziś za bajki uchodzić by mogły; największy ulubieniec księcia, opłakiwany przez niego całe życie, gdy w połowicy dni swoich zginał niefortunnie. Był i pan Pac, starosta ziołowski, później marszałek jeneralny konfederacyi barskiej na Litwie, który wolał być tłumaczem do śmierci, niżeli odstąpić swego przekonania. Był pan Rzewuski, 'wówczas podstoli litewski, świetny regimentarz tejże konfederacyi, a szwagier księcia Karola. On to w nocy przez lochy podziemne prowadził nas do Krakowa, gdzie załoga najezdników została wyrżnięta, a stolica Polski oswobodzona. Był pan Ogiński, wojewodzie Witebski, co, gdyby nie zginął w pojedynku z rak jakiegoś magnata węgierskiego, do najpierwszych Rzeczypospolitej doszedłby zaszczytów. Był pan Żaba, później wyniesiony na województwo połockie, jednomyślna wola Połoczan; bo wtem jednem województwie szlachta zachowała do końca wolny wybór swojego wojewody. Był pan Ślizień, sędzia ziemski słonimski, który umaił w Czarogrodzie z morowego powietrza, podzielając wygnanie księcia Karola. Był kniaź Lubecki, później marszałek piński, zawołany statysta. Był pan Chomiński, co będąc wojewodą mścisławskim, marszałkował na 'sejmach i trybunałach, zawsze świetnie, zawsze przykładnie; a razem był wielkim wierszopisem, i jakem słyszał od ludzi, którym wierzyć można, w Rzymie nawet za mądrego uchodził. Był pan Szczyt, zmarły kasztelanem połockim, maż w prawnictwie narodowem głęboki, którego pisma zatracone nieodżałowana są szkodą dla publiczności. Byli Janusz Górecki i Maciej Deraes, co później w konfederacyi barskiej ani Francuzom nawet nie ustępowali w nauce wytykania obozów. Było i wielu innych jeszcze składających bandę, zwana alteńską, której synowie i wnuki żyją. Zdaje się, że kto takim młodzianom dowodził i sobie ślepe ich przywiązanie uzyskał, nie mógł być sam bez wielkich przymiotów. Każdy z nich sposobił się do rycerskiego rzemiosła i im kto zapamiętawszy dal dowód odwagi, tam wyższy szacunek u kolegów otrzymywał. Razu jednego pan Wołodkowicz z oszczepem w ręku, pojedynczo wyszedł na niedźwiedzia lekko postrzelonego, i śmiało go ugodził; ale oszczep złamał się między żebrami, a niedźwiedź do ostatniego stopnia rozdrażniony, na niego się rzucił. Ten, nie tracąc przytomności, drzewcem w ręku zostającem, tak silnie po łbie go uderzył, że niedźwiedź upadł przygłuszony, a pan Wołodkowicz, nie dając mu czasu przyjść do siebie, kordelas w sercu utopił. Pan Kostrowicki, strażnikowicz piński, także Albeńczyk, w Łach wie przesadził na koniu rów dwa sążnie szeroki i tyleż głęboki, który otaczał zamek łachewski. Raz cała banda albeńska na dzielnych koniach, z naczelnikiem swoim przypadkiem nadjechała blisko karczmy, która się była zapaliła. Ogień był straszny; aż tu pan starosta ziołowski z panem podstolim litewskim odzywają się do ratujących: — idźcie precz, my za spaloną karczmę wynagrodzim; będziemy się bili w sieniach, a nikt niech się nie waży do nas przystąpić, póki jeden z nas rannym nie zostanie. — To wyrzekłszy, wlecieli do sieni, i bić się zaczęli w pałasze; a że oba dwa byli gracze, potyczka długo trwała, siano zapalone w stodole padało na nich, wokoło wszystko gorzało, nie wiedzieć czem już oddychali; na- koniec pan Pac obciąwszy niżej ramienia pana Rzewuskiego, na swoich rękach wyniósł go z pośród ognia, tak, że i suknie podpalone mieli i sami byli osmaleni, aż się z czupryn im kurzyło. Któżby z resztą wyliczył wszystkie podobne popisy; nikt temu dzisiaj i wiary by nie dał, gdybym opowiadał czyny, na które jednak patrzałem.Kiedy bezkrólewie nastało, książę już byt wojewoda wileńskim, i szczerze pomagał królewiczowi, partya zaś przeciwna, słaba w narodzie, ale silna żołnierzem moskiewskim przez nią sprowadzonym, najechawszy sejmik, z podeptaniem prawa pospolitego, gwałtownie wszędzie swoje sady kapturowe narzuciła, i niedbała na manifesta uciśnionej szlachty. J W. Chreptowicz, później podkanclerzy litewski, został wtenczas, Boże mu odpuść, sędzia kapturowym nowogrodzkim. Wiadomo jest wszystkim, jak wielka powaga była kapturów: bo w czasie bezkrólewia juryzdykcye sadownicze zwyczajne ustawały, a władza trybunalska ziemska i grodzka, ściskała się w kapturach. Otóż pan Chreptowicz, co był wielkim znawca srebrników starożytnych , a przy tem lubił zbierać do kollekcyi i ruble moskiewskie, chcąc zastraszyć partyą Moskwie i panu stolnikowi Poniatowskiemu przeciwną (to jest cały naród, mniej kilkadziesiąt ludzi) wydał mandat, aby wszyscy Nowogrodzianie, należący do bandy albeńskiej, stawili się zawito przed sadem kapturowym, dla dania odpowiedzi na zarzuty im uczynione, jakoby uraz z księciem w. wileńskim rabunków i gwałtów się dopuścili po niektórych domach szłacheckich. Dlaczego ten mandat i na samego księcia nie był położony, domyślić się nie umiem; chyba jedynie w cela, aby księcia od przyjaciół jego odłączyć, i w nich ku niemu nieufność w/budzić. Jeżeli taka była myśl, to pożądanego skutku nie otrzymała. Młodzież nowogrodzka hulała sobie w Nieświeżu, a książę wcale do czego innego ja gotował, niż do stawienia się na wezwanie kapturów. Ale pan Wołodkowicz przymusiwszy woźnego do zjedzenia pozwu, z którym ten przybył, napisał przez niego do pana Chreptowicza, że na termin stanie z patronem swoim, którego woźnemu pokazał. Był to nahaj z Boćkowskiej fabryki; bo on miał trzy nahaje: rzemienny na pana Chreptowicza; jedwabny, przeznaczony panu Stolnikowi Poniatowskiemu, co już otwarcie szedł do korony; a trzeci z nici złotych pleciony, na księcia Biskupa wileńskiego, kniazia Massalskiego. Poczem dobrawszy sobie sześciu tęgich rębaczy nadwornych nieświeżkich, i dwóch z bandy albańskiej, Węcławowicza i Wazgirda, jedynych do nadstawiania łba, puścił się do Nowogródka, i chociaż rota moskiewska stalą wmieście, prosto poszedł ze swoim pocztem na ratusz. Jak go pan Chreptowicz przez okno zobaczył, tylnemi drzwiami umknął, nie pogladajac za siebie, i aż w klasztorze Dominikanów się oparł. Pan Wołodkowicz przyszedłszy do izby, a pana Chreptowicza nie zastawszy, zapytał po trzykrotnie, gdzie pan sędzia 'kapturowy, co go ma sadzić. Pan rejent Matusewicz, poufały pana Chreptowicza, chcąc mina nadrobić, odezwał się: „Co to W. Pan nachodzisz juryzdykcya, jakbyś nie wiedział, ze ona ma jus gladii w ręku?" A pan Wołodkowicz: „,,A to piękny sędzia kapturowy, co innotescencye stronom pasła, a sam w dzień terminu się chowa! W niebytności sędziego juryzdykcya przy panu pisarzu; więc mój patron przed W.Pana moje sprawę wprowadzi.''" Dopiero pan Węcławowicz i pan Wazgird, porwawszy pisarza, położyli go na stole sadowym, a pan Wołodkowicz swoja ręką odliczył mu sto batogów, wobec całej palestry, patrzącej na to obojętnie, bo wszystka była .złożona ze stronników Radziwiłłowskich. Oćwiczywszy pisarza, zabrał papiery sadu kapturowego, i zawiózł je z sobą do Nieświeża, dokąd dostał się ze swymi bez szwanku.
Wkrótce potem zdarzeniu pan stolnik litewski ogłoszon był królem, więc kaptury ustały, sądom ziemskim i grodzkim czynność wrócono, i brano się do urządzenia trybunatu; ale szlachta nie mogła zjechać się na deputatskie sejmiki; który niebyt z party i króla, tego nie puszczono, a że mało kto na Litwie do niej należał, w wielu województwach po kilku obywateli sejmikowało. Tym sposobem zebrał się w Nowogródku trybunat z deputatów narzuconych przez stronnictwo, i pod laską JW. Przeździeckiego, co później został podkanclerzem, a był głównym nieprzyjacielem księcia Karola Radziwiłła. Książę Biskup wileński sam zjechał na reasumpcya trybunału, by ucisnąć księcia wojewodę i jego przyjaciół, a książę już nie mając w niczem nadziei, tylko w orężu, podniósł konfederacyą niegwiezką, do której się wiązało, co tylko było poczciwego w Litwie.
Dla assekuracyi Trybunału stał w Nowogródku pułk szefostwa kniazia Massalskiego, na który śmiało mógł się spuścić książę Biskup, będąc bratem rodzonym Szefa. Majorem w tym pułku był niejaki Rożniecki, co miał jakieś przyjacielskie stosunki z panem Ignacym Wołodkowiczem. Księciu Biskupowi i Marszałkowi Trybunału chodziło o to, aby przestraszyć partyę Radziwiłłowska; a pałając zemsta na pana Wołodkowicza, chcieli koniecznie żywcem go dostać, by do egzekucyi przywieść kontumacyalny dekret na niego zapadły, w którym kara .śmierci była mu przygotowana, za zbrojne najście kapturów. Układają si$ więc z panem Rożnieckim o przywabienie Wołodkowicza do Nowogródka, a podły jurgieltnik takowego chwyta się sposobu. Przebrawszy się za Żyda, przybiega do Nieświeża, i tam znalazłszy pana Wołodkowicza, wmawia mu, że jest szczerze poświęcony Rzeczypospolitej i księciu wojewodzie, że większa część oficerów przekabacił, i że cały regiment przystanie do konfederacyi nieświeżkiej, oprócz może czterech oficerów i szefa, których powiążą. Trzeba więc koniecznie, aby pan Wołodkowicz będąc konsyliarzem konfederacyi, tajemnie zjechał do Nowogródka, żeby nie dać czasu ani członkom Trybunału, ani księciu Biskupowi umknąć z miasta, jak wybuchnie powstanie, i żywcem ich połapać. Pan Ignacy, co od dawna ostrzył zęby na księcia Biskupa, mię mógł się oprzeć maniącej nadziei dostania go w swoje ręce. A ze przy niesłychanem męstwie był bardzo zarozumiały, nikomu się nie zwierzywszy, pewny swego, puszcza się samopas do Nowogródka, i przed samym świtem zajeżdża na kwaterę pana Rożnieckiego. Ale wszystko już było przygotowane do jego zguby. W kilka chwil cały regiment otoczył dom Majora; poznaje pan Wołodkowicz zdradę po niewczasie, dobywa jednak szabli i rzuca się na wojsko. Żołnierzom zabroniono do niego strzelać, tylko bagnetów pozwolono używać; bo go chciano koniecznie sądownie zamordować. Pan Ignacy po kilkakrotnie łamał szeregi, ale nowe natychmiast się stawiły, grożąc mu lasem strzelb sztychami najeżonych. Żołnierze z tem większa skwapliwością szli na niego, że obiecano sto czerwonych złotych tym, co go wezmą. Narobiwszy niemało trupa, a czując, że ma tak licznego przeciwnika, iż niepodobna się przedrzeć, cofnął się pan Ignacy do domu, a stamtąd wleciał w sad za dworkiem będący, próbując, czy nie uda się gęstwiną wymknąć na ścieżkę do farnego kościoła, skąd może nie odważono by się go porwać. Ale wszystkie drogi były mu przecięte, płoty nawet ogrodu wywrócone , aby go coraz w ciaśniejszym ostępie ściskając, na koniec znużonego uchwycić. Co który do niego się zbliżył, śmierć albo rany odbierał; ale widocznie na siłach już sam upadał. Był stary loch warzywny w ogrodzie; tu się więc schronił i nowa walkę rozpoczął, jakby w niezdobytej twierdzy. Chował się w lochu dla odpoczynku, a gdy widział, że się żołnierze spuszczają do niego, biegł przeciw nim, szabla siekał, i do odwrotu zmuszał. Rady mu dać nie mogli, a trzeba było jak najprędzej go uchwycić, bo książę wojewoda wileński co chwila mógł przyjść na odsiecz. Żyd faktor JW. marszałka trybunału, podał sposób, którym go dostali. Kazano z miasta wszystkie bety żydowskie poznosić i rzucać je w loch, a gdy niemi tak był przywalony, że już ruszyć się nie mógł, dopiero go żołnierze wzięli. Już w ich ręku będąc, jednego ubił, pięścią uderzywszy w skroń, drugiemu szczękę wywichnął. Ale nic nie pomogło; związanego zanieśli na ratusz do izby, gdzie Trybunał zgromadzony kazał mu odczytać dekret sadu Kapturowego, i zaraz dekret takowy potwierdził, nie dając mu czasu do tłumaczenia się, ani nawet nie chcąc go słuchać. Było to horrendum, w dekrecie stały same tylko potwarze; między innemi ta, jakoby pan Wołodkowicz szablą posiekał krucyfix na stole sądowym, kiedy on nie tylko takiego świętokradztwa nie popełnił, ale nawet szabli z pochwy nie wyjął. Ze nahajem obił rejenta Matuszewicza, tego się nie zapierał; ale to przestąpienie śmiercią karane być nie mogło wedle prawa. Jurysdykcya kapturowa, będąc nadzwyczajną, nie do miejsca, tylko do osoby jest przywiązaną: zawsze mógł się tłumaczyć pan Ignacy, ze w niebytności pana sędziego nie MI"dział jurysdykcyi; za skrzywdzenie więc szlachcica, choć na ratuszu, ale carente foro, grzywny i wieża po sprawiedliwemu, a nic więcej nie powinno go było czekać. Ale tu nie szło o sprawiedliwość, tylko o dogodzenie zemście. Pan Wołodkowicz został zaniesiony do sadu, niby wybadany, osądzony, dekretowany, dysponowany na śmierć, i na koniec rozstrzelany; to wszystko w przeciągu niespełna godziny! Zaraz po spełnieniu wyroku i trybunał i książę biskup rozjechali się, bardzo w porę, bo książę wojewoda wileński, dowiedziawszy się, że pan Ignacy puścił się do Nowogródka, zaraz przeczuł jego niebezpieczeństwo, i na czele sześciuset koni, zebranych na prędce tak bandy albeńskiej, jako milicyi swojej nadwornej, ruszył za nim do Nowogródka, i w sześć godzin po rozstrzelaniu przyjaciela stanął przed miastem. Regiment Massalskich próbował rogatek bronić, ale w puch został rozbity. Dopiero dowiedział się książę 0 swem nieszczęściu; bo często bywało potem, powtarzał, iż dwa tylko miał w życiu prawdziwe nieszczęścia: pierwsze podział kraju, a drugie rozstrzelanie pana Ignacego, i nigdy nie przestał obu tych strat opłakiwać.
Więcej niż we dwadzieścia lat później książę wojewoda, jak zwykle, obchodził dzień Ś. Karola, na który można powiedzieć, że cała Litwa zjeżdżała się do Nieświeża. Książę wedle swojego zwyczaju otoczony sługami i domownikami, siedział w sieni zamku dla przyjmowania gości; naprzeciw każdego wychodził do drzwi, i znowu wracał do swego głębokiego krzesła, nim dla innego przybywającego znowu wstać mu przyszło. A że każdy gość przybyły zostawał z nim w sieni, póki się wszyscy nie zjechali, cały ranek tam przepędzał w coraz liczniejszem towarzystwie. Owoż razu jednego wchodzi jakiś jegomość, w wiek u bliższym starości niż lat młodych, w kontuszu mundurowym, i zbliżywszy się do księcia, kłania mu się, jakby żądając ośmielenia, aby mógł o jaka łaskę prosić. . Książę to uważając, odezwał się: „Panie bracie, czego Waść zadasz?" „Jestem abszytowanym oficerem wojsk Rzeczypospolitej; życzyłbym sobie być umieszczonym w milicyi W. ks. mości." „Gdzież Waść służył?" „W regimencie Massalskich; oto mój abszyt i świadectwo mojego sprawowania się, które śmiem składać księciu panu." Książę rzuciwszy okiem na papiery, raptownie pobladł, i mocno zasępiony, powiedział: „Wołodkiewicza rozstrzelali." Wtem postrzegliśmy, że starający się o służbę, okazał na twarzy nadzwyczajne pomieszanie; potem przyszedłszy jakoś do siebie, głosem dość śmiałym przemówił: „I Nie zapieram się, iż w Nowogródku wyprowadzałem kiedyś na śmierć pana Wołodkowicza; ale o to moje sumienie żadnego mi wyrzutu nie robi. Jako żołnierz powinienem był usłuchać naczelników i wypełniać ich rozkazy, a nie wchodzić w roztrząsanie ich rozporządzeń. Jeżeli otrzymam służbę u W. ks. mości, równie wiernie będę jej służyć, jakem służył królowi i Rzeczypospolitej." Na to książę: „Wołodko- wicza rozstrzelali!" i obróciwszy się do pana Tyszkiewicza, starosty wielatyckiego a pułkownika książęcej milicyi, będącego w dniu tym na służbie: „Każ Waćpan natychmiast, aby tu przyszło trzech żołnierzy z mojej warty, z bronią i ostrymi ładunkami; Wołodkowicza rozstrzelali!" Wyszedł pan Tyszkiewicz, a my w największem podziwieniu czekamy, co z tego będzie. Oficer o służbę starający się, stał jakby skamieniały, istny trup, żal było patrzeć. Ponure milczenie panowało, przerywane tylko słowami: „Wołodkowicza rozstrzelali!" które książę co chwil kilka powtarzał z coraz mocniejszem poruszeniem. Nadeszli żołnierze; książę zakomenderował: „Nabij broń!" My na sienie ze strachem poglądali. Żaden z nas odezwać się nie śmiał; a tu widocznie gotował się występek, który nie mógł nas nie gorszyć, bo lu- bośmy zdusza i sercem byli poświęceni księciu, byliśmy wszakże szlachta polska, i żaden nie był rad, być świadkiem, jak się depczą prawa Rzeczypospolitej. „Wołodkowicza rozstrzelali!" odezwał się książę, „weźcie serce z papieru czerwonego i przyłóżcie je." Oficer od warty przyskoczył do oficera abszytowanego pólku Massalskich, i zabierał się serce mu przyszpilić. A książę: „gdzie serce kładziesz? nie tu, przyłóż je' temu jeleniowi, co jest na tym wiszącym kobiercu." Cała ściana w sieni była zakryta ogromnym kobiercem francuzkim, wyrażającym łowy na jelenia; oficer jeleniowi wyżej łopatki serce przyszpilił, książę zakomenderował ognia, i trzy kule przeszyły cel wskazany. Potem książę wstał z wypogodzonem obliczem, prosząc nas z sobą na pokoje. Massalczyk znikł jak' śnieg majowy, ani się można było dowiedzieć, gdzie się on podział. My z księciem cały dzień wesoło przepędzili, i ani wspomniał książę o zdarzeniu, którem nas tyle strachu nabawił."
1) Wyjęte z pamiątek .J.Pana Seweryna Soplicy, cześnika parnawskiego. Tom III. i IV. Poronna! P. L. r. VI., T. 1., N. 17., itr. 130
2) Zapewne Choiti.
Przyjaciel ludu, czyli, Tygodnik potrzebnych i pożytecznych wiadomości r. 1840
Avatar użytkownika
wanka
Kreator Forum
Kreator Forum
Medale: 4
Wybitna informacja (2) Twórca indeksów (1) Fotograf (1)

Re: Pan Wołodkowicz

Postprzez Szigona » 20.09.2010

Według T. Żychlińskiego (“Złota księga szlacty polskiej”, rocznik V) "wielki junak", "albańczyk" był Michał Wołodkiewicz herba Radwan nie Ignacy jak mylnie pisze H. Rzewuski.
Ks. bazylian Metropolita ruski unicki Felician-Filip był stryjem Michała Wołodkiewicza. Mąż siostry Michała Dominik Rejtan podkomorzy nowogrodski ojciec słynniego Tadeusza Rejtana.
Szigona
Zainteresowany
Zainteresowany
Imię i nazwisko: Michal


Powrót do Opowiadania