596. Laveaux Ludwik (de) s. Mariana

Bardzo proszę:
Jest to dział encyklopedyczny - więc NIE PROWADZIMY TU ROZMOW, NIE SZUKAMY PRZODKOW, INFORMACJI, KONTAKTOW - tu gromadzimy informacje, piszemy encyklopedycznie, ogólnie, bezosobowo. Każdy kto będzie zainteresowany umieszczoną przez Ciebie notą, sam widzi że interesujesz się rodziną, osobą, na pewno więc dopisze jeśli coś wie, lub się skontaktuje z Tobą. Jeśli chcesz poinformować że "szukasz..." napisz to w dziale ogłoszeń!

Jak pisać tutaj? - reguły, porady

Laveaux Ludwik (de) s. Mariana

Postprzez Darek » 20.05.2008

Ludwik de Laveaux, syn Mariana i Władysławy z Giebułtowskich, urodził się 18 czerwca 1891 w rodzinnym majątku we Frysztaku (niedaleko Jasła), a zmarł w Londynie 16 grudnia 1969. Jego ojciec, a następnie matka zmarli zanim dożył 14 lat. Po zdaniu matury w Krakowie w roku 1910, rozpoczął studia architektury na Politechnice Lwowskiej i w tym okresie nawiązał bliskie kontakty z Józefem Piłsudskim. Od sierpnia roku 1914 walczył w składzie VI batalionu, a następnie dowodził plutonem w 3 pułku, I Brygady Legionów (późniejszym 7 pułkiem Legionów). Przeniesiony do II Brygady Legionów, został dowódcą plutonu w 4 pułku piechoty Legionów. Awansowany na podporucznika, został mianowany dowódcą kompanii, a następnie przeniesiony na stanowisko adiutanta pułku i awansowany na porucznika.

W wolnych chwilach malował wojenne pejzaże i sceny rodzajowe. 25 z nich zostało reprodukowanych w wydanej przez jego przyjaciela, płk. Józefa Andrzeja Teslara historii 4 pułku Legionów. Oryginały spłonęły w czasie powstania Warszawskiego. Miał niewątpliwy talent malarski, nieco tylko podbudowany na architekturze we Lwowie i nie rozwijany żadnymi potem studiami artystycznymi. Studiów prawdopodobnie nie zdołał ukończyć z powodu wybuchu wojny. Będąc wybitnym oficerem zawodowym pozostał cenionym w swoim otoczeniu i w rodzinie malarzem amatorem. Malował pejzaże, chętnie podhalańskie, sceny wojskowe, a także por-trety. Używał techniki akwarelowej i olejnej.

Po kryzysie przysięgowym Ludwik de Laveaux został aresztowany przez władze austriackie i skierowany na front włoski. Zbiegł z transportu, przedostał się do Stryja, gdzie pod fałszywym nazwiskiem, początkowo pełnił obowiązki komendanta POW. We wrześniu 1918 przeszedł na stanowisko komendanta okręgu POW w Krakowie, a w październiku objął obowiązki komendanta okręgu POW we Lwowie. Od listopada 1918 do stycznia 1919 dowodził odcinkiem w obronie Lwowa, a następnie grupą "Gródek Jagielloński". Od stycznia 1919 był dowódcą I batalionu 4 pułku piechoty Legionów. W czerwcu 1919 zostaje awansowany na kapitana i uczestniczy w negocjacjach w sprawie ewakuacji oddziałów ukraińskich.

Wkrótce potem znów walczy, tym razem z bolszewikami w rejonie Lidy i Wilna. Następnie zostaje skierowany na kurs wojenny w świeżo powstałej Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie. W grudniu 1919 zostaje mianowany szefem sztabu 5 dywizji piechoty we Lwowie, a awansowany następnie na majora zostaje ponownie odkomenderowany na kurs doskonalenia do Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie.

Wtedy, 9 stycznia 1922, poślubił w Warszawie Marię Woysym Antoniewicz, wdowę po poległym na polu chwały oficerze. Od 1922 do 1926 jest szefem sztabu 1 dywizji piechoty górskiej w Bielsku w stopniu podpułkownika. Tam też przychodzi na świat jego córka Anna. Od 1926 do 1929 jest szefem sztabu DOK I Warszawa, i w stolicy rodzi się jego syn, również Ludwik. Od 1929 do 1936 dowodzi 2 pułkiem piechoty Legionów w Pińczowie, a potem w Sandomierzu, gdzie z jego inicjatywy wojsko przyczyniło się znacznie do zbudowania wodociągu miejskiego. Wdzięczne władze miejskie przyznały mu honorowe obywatelstwo Sandomierza. W 1932 zostaje awansowany do stopnia pułkownika dyplomowanego. Dokument jego nominacji został własnoręcznie podpisany przez marszałka Piłsudskiego.

Ludwik de Laveaux zostaje w 1936 przeniesiony do Modlina na dowódcę piechoty dywizyjnej 8 dywi-zji piechoty. W kampanii wrześniowej walczy jako dowódca piechoty 8 DP, a następnie jako dowódca odcinka obrony "Zegrze", po czym odcinka obrony "Grochów". Od 16 września do kapitulacji 29 września 1939 bierze udział w obronie twierdzy modlińskiej. Wojnę spędza w niewoli niemieckiej, z której wychodzi w 1945 ze zrujnowanym zdrowiem. Żonie udaje się zaraz po wojnie wydostać z Polski, odnaleźć go w Niemczech i przewieźć do II Korpusu PSZ we Włoszech. Ze względu na stan zdrowia dostaje przydział do biura historycznego. W roku 1946 zostaje przeniesiony do Anglii, a w 1948 zdemobilizowany. Dopiero trzyletnie leczenie szpitalne pozwala mu przyjść do siebie po wojennych przejściach obozowych. Rząd RP na uchodźstwie w uznaniu zasług awansował go 11 listopada 1966 do stopnia generała brygady. Został odznaczony orderem Virtuti Militari V kl, 4 krotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości z mieczami, orderem Polonia Restituta 5 i 4 kl, oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

Jego dzieci, Anna i Ludwik, walczyły w powstaniu warszawskim, które przeżyły, i także zdołały dołączyć do rodziców w Londynie.

Dopiero w Anglii mógł poświęcić więcej czasu swoim zamiłowaniom malarskim, którym w nielicznych wolnych chwilach zawodowego oficera oddawał się od młodości. Swoje prace wystawiał w Polsce na wysta-wach sztuki legionowej, ale nie tylko, w Krakowie, Zakopanym i w "Zachęcie" w Warszawie, po wojnie także w Londynie. W Polsce był członkiem Związku Plastyków, Towarzystwa Sztuk Pięknych w Warszawie i Towarzy-stwa "Sztuka Podhalańska".

Zmarł w Londynie 16 grudnia 1969 i został pochowany na cmentarzu w South Ealing.

Jego żona zmarła w Londynie 15 sierpnia 1987 i została pochowana u boku męża.


[nad. Krzysztof Pochwalski]
Avatar użytkownika
Darek
Aktywny Animator
Aktywny Animator
Lokalizacja: Niepołomice

Powrót do L____