Strona główna > Galerie rodzinne > Album rodziny Oziewicz

Oziewicz Ignacy

płk Ignacy Oziewicz dowódca 29 DP Grodno. Ignacy Oziewicz (1887-1966), oficer służby stałej piechoty WP, pułkownik (1927); pseudonimy: "Czesław", "Czesławski", "Netta", "Jenczewski". Urodzony 7 maja 1887 r. w majątku Lyngniany, pow. Święciany, syn Edmunda i Wandy Dawidson. Uczył się w gimnazjum w Wilnie (?), od października 1907 r. służył ochotniczo w 106. pp armii rosyjskiej. Po ukończeniu wojskowej szkoły junkrów w Wilnie (wrzesień 1908-sierpień 1911) przydzielony do 103. pp, w którym od lipca 1913 r. był szefem łączności. We wrześniu 1916 r. na krótko odkomenderowany do 252. zap. pp, w listopadzie tego roku wrócił do 103. pp, dowodził kompanią, a następnie (od lutego 1917 r.) batalionem. Od kwietnia tego roku był starszym adiutantem, od czerwca 1917 r. zastępcą szefa sztabu 193. DP. W październiku 1917 r. opuścił armię rosyjską i przez następny rok pracował jako administrator majątku ziemskiego na Podolu. Po powrocie do kraju wstąpił w lutym 1919 r. do 41. pp, w którym od maja tego roku dowodził batalionem, a od października 1919 do kwietnia 1920 i od czerwca 1920 r. był p.o. dowódcą pułku. W sierpniu tego roku przeniesiony na dowódcę 17. pp, od października 1920 r. był szefem oddziału IV Sztabu 6. DP, od stycznia 1921 r. ponownie dowódcą 17. pp. Ukończył kurs wyższych dowódców we Lwowie (luty-kwiecień 1921 r.) i kurs doskonalenia oficerów sztabowych w Grupie (kwiecień-lipiec 1925 r.). W listopadzie 1925 r. przeniesiony na stanowisko dowódcy 76. pp.
Od lutego do maja 1929 r. odbył kurs dowódców pułków w Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie; od października 1935 r. dowódca piechoty dywizyjnej 16. DP. Jako dowódca (od października 1937 r.) 29. DP, brał udział w kampanii wojennej 1939 r. w składzie Armii "Prusy". 8 września ranny pod Dobrą Wolą, opuścił dywizję i przez Dęblin i Lublin dotarł 17 września do Grodna, następnie uczestniczył w ewakuacji Wilna. Po wkroczeniu wojsk sowieckich internowany na Litwie; był polskim komendantem obozu dla internowanych oficerów w Kołatowie. Dzięki interwencji ks. Stanisława Trzeciaka został zwolniony z obozu jesienią 1939 r. (jako rzekomo niemal stuprocentowy inwalida), przybył do Warszawy, gdzie zamieszkał u ks. Trzeciaka na ul. Senatorskiej. W podziemiu pełnił początkowo (od kwietnia 1941 r.) funkcję obserwatora-doradcy wojskowego w Komendzie Głównej Narodowej Organizacji Wojskowej i doradcy wojskowego Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego. Od lipca 1941 r. szef oddziału III (operacyjnego) w KG NOW i jednocześnie zastępca ppłk. Józefa Rokickiego, Komendanta Głównego NOW. Nie podporządkował się decyzji Prezydium ZG SN o scaleniu z AK i podczas odprawy w KG NOW w dniu 1.07.1942 r. opowiedział się za grupą rozłamową, dowodząc następnie niescaloną częścią NOW. Po połączeniu tej części NOW ze Związkiem Jaszczurczym oraz Narodowo-Ludową Organizacją Wojskową i innymi formacjami konspiracyjnymi obozu narodowego, został Komendantem Głównym Narodowych Sił Zbrojnych, powołanych formalnie 20.09.1942 r. W październiku 1942 r. wydał rozkaz o uruchomieniu Akcji Specjalnej nr 1, mającej na celu zwalczanie bandytyzmu i Akcji Specjalnej nr 2 wykonującej akcje odwetowe na Niemcach. 2.12.1942 r. wysłał list do dowódcy AK generała S. Roweckiego z propozycją rozmów o włączeniu NSZ do AK. Pertraktacje z ramienia KG AK prowadził generał Tadeusz Komorowski (Oziewicz rozmawiał z nim 17 grudnia), a od 24.04.1943 r. płk. Stanisław Rostworowski. W maju tego roku spotkał się z dowódcą AK generałem S. Roweckim. Aresztowany 9.06.1943 r. w mieszkaniu prof. Sołowjowa na Bielanach i osadzony na Pawiaku. Do początku sierpnia 1943 r. rozkazy Dowództwa NSZ podpisywane były pseudonimem "Czesław", aby ukryć fakt jego aresztowania. 5 października tego roku został wysłany do obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu, a w styczniu 1945 r. ewakuowany do Flossenburga. Po uwolnieniu z obozu przez oddziały amerykańskie (kwiecień 1945 r.) przebywał w Niemczech, a następnie we Francji. Był pełnomocnikiem środowiska NSZ przed Komisją Weryfikacyjną AK w Londynie oraz prezesem założonej we Francji organizacji "Ogniwo" mającej na celu pomoc byłym żołnierzom NSZ na emigracji. W 1958 r. ciężko chory wrócił do kraju, zmarł 10.01.1966 r. w Gdyni. Żonaty od 1912 r. z Klementyną z Poniatowskich, miał troje dzieci: Leonarda Czesława, Witolda i Jadwigę. Odznaczony był m.in. Krzyżem Virtuti Militari V klasy, czterokrotnie Krzyżem Walecznych,Krzyżem Oficerskim Polonia Restituta i Złotym Krzyżem Zasługi. Ignacy Oziewicz Jednym z nielicznych ostałych w szeregach Wojska Polskiego oficerem opcji narodowej był pułkownik Ignacy Oziewicz. Jako dowódca 29. Dywizji Piechoty (od października 1937 roku) brał udział w kampanii wrześniowej niemal od samego początku. 29. Dywizja Piechoty w chwili rozpoczęcia działań wojennych stacjonowała w Grodnie, Suwałkach i Lidzie. Została ona przyporządkowana do północnego zgrupowania armii "Prusy". W skład 29. Dywizji Piechoty podczas kampanii wrześniowej wchodziły 4 pułki (41. Suwalski pułk piechoty imienia Marszałka Józefa Piłsudskiego, 76. Lidzki pułk piechoty imienia Ludwika Narbutta, 81. pułk Strzelców Grodzieńskich imienia Króla Stefana Batorego i 29. pułk artylerii lekkiej), 3 kompanie (29. kompania telefoniczna, kompania ckm na taczankach oraz kompania kolarzy), 29. dywizja artylerii ciężkiej, 29. bateria plot., 29.batalion saperów, kawaleria dywizyjna i służba. 29. Dywizja Piechoty została częściowo rozbita 5 września 1939 roku w walkach pod Piotrkowem Trybunalskim (zniszczeniu uległ w nocy z 5 na 6 września 1939 roku 76. Lidzki pułk piechoty imienia Ludwika Narbutta zaatakowany przez niemiecką 1. Dywizję Zmechanizowaną). Wskutek tego pułkownik Ignacy Oziewicz był zmuszony zarządzić odwrót w kierunku przeprawy na Wiśle. Jednak pod wieczór 7 września 1939 roku oddziały 29. Dywizji Piechoty - podobnie jak 13. Dywizja Piechoty i 19. Dywizja Piechoty - uległy panice, koncentrując się w lesie brudzewickim, tak że 8 września 1939 roku znajdowały się pod Dobrą Wolą nad rzeką Drzewiczką. Tam też oddział niemieckiej 13. Dywizji Zmechanizowanej rozbił sztab 29. Dywizji Piechoty, a sam pułkownik Ignacy Oziewicz został ranny. Od tej pory 29. Dywizja Piechoty stała się w zasadzie luźno powiązaną grupą niezbyt zdyscyplinowanych żołnierzy. Jedynie nieliczne oddziały bez broni ciężkiej (wśród nich pułkownik Ignacy Oziewicz) w okolicach Dęblina przeprawiły się przez Wisłę w czasie od 11 do 13 września 1939 roku i tym samym 29. Dywizja Piechoty przestała istnieć. Pułkownik Ignacy Oziewicz kierując się dalej przez Lublin dotarł 17 września 1939 roku do Grodna. Później uczestniczył w ewakuacji Wilna przed wtargnięciem sowietów. Po wkroczeniu Armii Czerwonej zostaje internowany na Litwie. Następnie został polskim komendantem obozu dla internowanych oficerów w Kołotowie. Dzięki interwencji znanego z sympatii do obozu narodowego księdza Stanisława Trzeciaka zostaje uwolniony z obozu jesienią 1939 roku (jako rzekomo prawie stuprocentowy inwalida). Po czym udaje się do Warszawy, gdzie zamieszkuje u księdza Stanisława Trzeciaka przy ulicy Senatorskiej.


data:
miejsce:
rodzice:
zrodlo: Zdjęcie z galerii Oziewicz Herbu Lubicz
nadawca: redaktor4
dodaj(usun) do ulubionych .

Komentarz 1 do 3 z 3
Strona: 1

gosc_Gruszczyński   [06 Grudnia 2009 at 05:14 PM]
Biografia pułkownika - trochę poprzestawiana, proszę uważnie przeczytać. Piszę doktorat na temat płk. Ignacego Oziewicza i byłbym bardzo wdzięczny za wszelki kontakt z Rodziną. Oto mój e-mali: michal.gruszczynski72@gmail.com. Dziękuję Bardzo za wszelką pomoc. Michał Gruszczyński, ul. W. Czumy 9 m. 28, 01-355 Warszawa
gosc_Oziewicz herbu Lubi   [18 Kwietnia 2010 at 10:11 AM]
Wszystko o Gdyni >> Historia >> Gdyński Panteon : (...)
gosc_Oziewicz herbu Lubic   [31 Sierpnia 2010 at 10:10 PM]
(...) - Ignacy Oziewicz (1887-1966) - dowódca 1 Pułku Strzelców Suwalskich w latach 1919-20, 29 Dywizji Piechoty we wrześniu 1939 r. pierwszy komendant Narodowych Sił Zbrojnych - właściciel resztków w Netcie Folwark. Majątek i modrzewiowy dworek podarował pułkownikowi Ignacemu Oziewiczowi Marszałek Józef Piłsudski. Pytam więc: dlaczego spadkobiercy Ignacego nie mogą odzyskać własności po swoim dziadku?

Komentarz 1 do 3 z 3
Strona: 1

Dodaj swój komentarz  b u i s j size tt color hr quote mapa mapa_nr leks ascii forum minipic bib szukaj_foto ul
Imię Komentarz
Potwierdzenie 
Śmiech :lol: Nabijam się :-P Bardzo szczęśliwy :-D Uśmiech :-) Neutralny :-| Smutek :-( Płaczę, jest mi bardzo smutno :cry: Cool 8-) Zaskoczony :-o Zakręcony :-? Zawstydzony :oops: Zszokowany :shock: Zły :-x Przewracanie oczami :roll: Puszczać oczko ;-) Pomysł :idea: Okrzyk :!: Pytanie :?:

Pomoc w gromadzeniu, budowie bazy i utrzymaniu serwerow (online)
Darowizna na cele statutowe Darowizna na cele statutowe Darowizna na cele statutowe Darowizna na cele statutowe


stat4u
Top of Page