Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Jan z Sułowa, bednarz. Miał zakład w Krakowie na rogu ulic Trynitarskiej i Krakowskiej. Po powstaniu musiał uciekać, przedostał się na Węgry razem z synem Franciszkiem Janem. Zmarł w Budapeszcie.

Urodzony ok. 1828 roku. Były sekretarz sądu powiatowego w Kownie. Od 25.07.1863 roku było pod nadzorem. Uznany za szkodliwego dla stosunków politycznych. Mieszkał w Powieńcu. Miał rodzinę, która mieszkała w Kownie. Otrzymywał na utrzymanie się po 15 kopiejek na dobę i na najem mieszkania po 1 rublu 50 kopiejek na miesiąc.

Ur. 25.8.1836, syn Antoniego i Antoniny Łukawskiej. Miał brata - również powstańca, lecz powieszonego przez Powstańców za szpiegostwo. Mieszkał w Daleszycach, nr 106. W Powstaniu służył w oddziale Rębajły.

(ok.1840-?), pochodził z rodziny szlacheckiej (gub.lubelska). W 1863 r. jako,, subiekt felczerski”, przebywał w Kielcach, skąd wyszedł do służby medycznej w partii mjr. Hipolita Zawadzkiego. Po porażce oddziału Zawadzkiego pod Szkucinem przez kilka dni leczył rannych i chorych powstańców, a następnie powrócił do Kielc(30.04.63).W październiku 1863 r. po bitwie pod Jeziorkiem - gen. mjr Czengery, który zezwolił na pozostawienie w miasteczku ciężko rannych powstańców, sankcjonując de facto powstanie lazaretu, zgodził się na skierowanie do Bodzentyna dr. Orłowskiego* i felczera Abrameckiego. W końcowej fazie powstania do lazaretu w Bodzentynie z rozbitych oddziałów przybywali ranni i chorzy powstańcy, wielu z bronią. Przekazywali ją felczerowi do ukrycia, lub przesłania do obozów powstańczych. Prawdopodobnie któryś z nich składając zeznania przed ppłk.Jabłońskim (oficer 25.Smoleńskiego pp)[1] świadomie lub przypadkowo zadenuncjował postępowanie felczera. Abramecki został aresztowany, uwięziony w kieleckim więzieniu, osądzony i zesłany na osiedlenie w Syberii. Zarzucono mu ów 10-dniowy pobyt w oddziale, przyjmowanie broni od rannych powstańców i przekazywanie jej do powstańczych oddziałów.[2]

Syn Pankracego. Mężczyzna, w 1865 roku miał 32 lata, ziemianin guberni kowieńskiej, zesłany na osadzenie, przebywał w tobolskim okręgu, potem w Omsku, zajmował się produkcją instrumentów muzycznych, zesłany razem z rodziną, kawaler.

Syn Pankracego. Mężczyzna, w 1865r. miał 50 lat, ziemianin guberni kowieńskiej, zesłany na osadzenie, przebywał w tobolskim okręgu, potem w Omsku, zesłany razem z rodziną, kawaler.

Syn Stanisława. W 1870 roku miał 30 lat. Ziemianin guberni kijowskiej. Warunki zesłania nieznane, od 1866r. przebywał w Tobolsku.

Syn Pankracego. Mężczyzna, w 1865 roku miał 38 lat, ziemianin guberni kowieńskiej, zesłany na osadzenie, przebywał razem z żoną i dzieckiem w tobolskim okręgu, potem w Omsku.

Mężczyzna, w 1868r. miał 39 lat. Zesłany na osadzenie, od 1864r. przebywał w marińskim okręgu, wziął zasiłek na zakup domu, rodziny nie posiadał.

1827-1881, pochodził z województwa augustowskiego. Uczył się najpierw w Sejnach i Suwałkach, później w Warszawie. Ze szkół został wydalony za czytanie nielegalnych książek i udał się do Królewca, gdzie wstąpił na uniwersytet. Działał w sprzysiężeniu przygotowującym wybuch rewolucji w 1846 r. na terenie województwa augustowskiego. Został aresztowany i skazany na 10 lat katorgi. Powrócił do kraju na mocy amnestii po wstąpieniu na tron Aleksandra II. Na zjeździe obywateli 30.01.1863r. w Antonowie namówił białą szlachtę, aby przystąpiła do powstania i tamże został mianowany naczelnikiem cywilnym. Dzierżawił majątek Berżniki koło Sejn. Bardzo czynny udział brał w organizowaniu powstania 1863 roku jako naczelnik powiatu augustowskiego. Przed grożącym mu aresztowaniem uszedł do Niemiec i jako agent Rządu Narodowego w Lipsku i Dreźnie pośredniczył w przesyłce broni. Bawił też jakiś czas w Szwecji, biorąc udział w przygotowaniach oddziału powstańczego w Malmo, który miał być morzem przetransportowany na Żmudź. Po powstaniu działał przeciw polityce rosyjskiej w Konstantynopolu, Raguzie i Sarajewie. We Lwowie uzyskał dyplom inżyniera dróg i mostów. Pracował w Rzeszowie, gdzie zmarł 25.08.1881 r

(ok.1844-?), urodził się w wsi Koniemłoty, syn Feliksa i Marianny, od ok. 1853 roku zamieszkałych w Bodzentynie. Był w oddziale (pułku) miechowskim kpt.Józefa Waltera. Ujawnił się w Bodzentynie i złożył przysięgę lojalności (15.05.1864 r.)[1]. W 1868 r. poślubił Juliannę Dłużewską (26 lat), córkę Bartłomieja i Małgorzaty z Bodzentyna.[2]

Pierwszym rozstrzelanym publicznie był żołnierz dymisyonowany Adamowicz; ugodzony kulmi drgał jeszcze, gdy go w dół wrzucono i wapnem przysypano.

Urodzony ok. 1836 roku w guberni witebskiej. Szlachcic. Właściciel gruntów w guberni witebskiej. Aresztowany we własnym domu 7 maja 1863 roku za bliskie stosunki z buntownikami i współpracę z agentami przy formowaniu grupy w powiecie siebieskim. Został wysłany do Dyneburga, stanął przed komisją sądu wojennego. Zesłany do guberni archangielskiej pod bezterminowy, surowy nadzór policji. Od 21 lipca 1863 roku odbywał wyrok w Szenkursku. Zarządzał gospodarstwem Felicjana Tustanowskiego. Prosił o pozwolenie na sprawowanie funkcji agronoma zarządzającego magazynem, ale takiego pozwolenia nie otrzymał. Otrzymywał zasiłek: na żywność - 15 kopiejek na dzień oraz na wynajem mieszkania - 1 rub. i 50 kopiejek miesięcznie. Kawaler. Miał matkę i siostry mieszkające w powiecie siebieskim. W czerwcu 1871 roku zwolniony spod nadzoru policji. W sierpniu 1871 roku wyjechał do Witebska.

z Brzezówki

Aksentowicz Jaxa Ludwik, b. dzierżawca dóbr. Urodzony w 1841 roku w Hlebałowce na Podolu. Już wskutek tego, że brał czynny udział w demonstracjach, urządzanych przez studentów Uniwersytetu Kijowskiego, zmuszony był opuścić zabór rosyjski. Brał jednak udział w bitwach, staczanych z moskalami przez partię Gołuchowskiego. Wyemigrował do Rumunii na Multany, gdzie przebywał do 1867 roku. Osiadł ma roli w Galicji.

Ksiądz. Kanonik regularny. Ur. 10.9.1830 Janów Ordynacki. Syn Kazimierza i Rozalii Królikowskiej. 1845 ukończył szkoły elementarne, następnie kształcił się u księży wikariusz w Białej. 1849 wstąpił do kanoników w Kraśniku. 1854 - święcenie. Wedle zapisów komisji śledczej w Warszawie z 7.1865 należał do "sympatyków powstania". Po kasacie pozostawał jako wikariusz w Kraśniku do lutego 1866, następnie krótko jako wikariusz w Łukawie i Tarnogórze.

z Grybowa

po ucierpieniu katuszy cielesnych w Cytadeli Warszawskiej, rozstrzelany tamże za wyrokiem sądu wojennego 7 października 1863 r. Czeladnik z fabryki wyrobów żelaznych Ewansa. był czynnym pracownikiem w organizacji związku a powierzane mu prace z gorliwością i poświęceniem wypełniał. Znaleziono przy nim gałki żelaza, które posługiwać miały do przygotowania bomb. Rozstrzelany na dziedzińcu fabryki Ewansa wobec wszystkich współpracowników tejże fabryki polisyjnie spędzonych.

ur. ok. 1825 (w 1859 r lat 34) [2] zm. 07.10.1863 Warszawa [5] Narodowość: Anglik. [6] Czeladnik z fabryki wyrobów żelaznych Ewansa, żonaty, aresztowany na ulicy w Warszawie 13 września 1863 roku. Znaleziono przy nim gałki żelaza, które posługiwać miały do przygotowania bomb. Był on rzeczywiście czynnym pracownikiem w organizacyi od samego zawiązku a wszelkie mu powierzane prace z całym poświęceniem i gorliwością wypełniał. Rozstrzelanym został 7 października 1863 r. na dziedzińcu fabryki Ewansa wobec wszystkich rzemieślników tej fabryki, których policya gwałtem spędziła. Przed samą egzekucją przyrzekano mu łaskę, byleby wydał swych wspólników, lecz on nie zachwiał się i śmiało na śmierć poszedł. (Patrz Dz. Pow. Nr 227 i Czas Nr 230).[1] "Schwytano go przypadkowo. Dnia 13 września o godz 9 wieczorem aresztowano go z powodu niepalącej się latarki, co kolidowało z przepisami stanu oblężenia, obowiązującymi po zapadnięciu zmierzchu. Alger miał przy sobie 8 sztuk granatów ręcznych. Gdy nic nie mogło przełamać jego milczenia, z wyroku sądu wojennego został on rozstrzelany na dziedzińcu fabrycznym, dla przykładu, wobec wszystkich robotników, rano o godz. 10 w dniu 7 października. Właściciel fabryki Evans (narodowość: Anglik) [6] zapłacił 15,000 rubli grzywny, tytułem kontrybucji wojennej. Alger był jednym z cichych bohaterów powstania, któremu od państwowych zakładów uzbrojenia lub zbrojowni należałaby się mała tablica pamiątkowa." [5] R o d z i n a Żona - Zofia Więckowska [2] [3] [4] Dzieci: * Dominik Alger ( ur. ok. 1855 [3], zm 1859 Warszawa [3]) * Remigiusz Wiktor Alger (ur 1859 Warszawa [2] zm 1859 Warszawa [4])

poległ pod Nową-Wsią a według innych miał zginąć pod Mieczownicą.

ze Słocimy

szewc lwowski, powstaniec z 1830, miał w chwili śmierci pod Kobylanką 51 lat

Ur. 14.11.1847. Syn Michała i Tekli Nowakowskiej Jego ojciec był strażnikiem lasów rządowych. Zmarł gdy syn miał 6 lat. Edmund uczęszczał do Gimnazjum w Kielcach. W chwili wybuchu Powstania opuścił szkołę i udał się do Powstania, choć matka w w piśmie do władz w marcu zapewniała o objęciu go ścisłym nadzorem rodzicielskim. Mimo to burmistrz Daleszyc raportował w październiku i listopadzie jego udział w Powstaniu. Żona: Marianna Michalczyk (ślub 1879), c- Łukasza i Marianny

wieku lat 29, według podań miał przybrane nazwisko (Sawa), inni zaprzeczają temu, dowodząc, że pod tym pseudonymem miał być kto inny, Anatazy b. kapitan wojsk rosyjskich pułku Lubawskiego, urodził się w Ostrołęckim powiecie. Z wychodzącymi ochotnikami do oddziałów powstańczych połączył się i objął nad nimi komendę, ucierając się w licznych potyczkach w Białostockim. W miesiącu Czerwcu, Rząd Narodowy mianował go dowódzcą Ostrołęckiego powiatu, następnie dowodził oddziałem na Litwie i tam zginął.

żołnierz z oddziału Bończy, ranny kulą w bok, w potyczce pod Górami, 20 czerwca 1863 r. schwytany na plebani w Nawarzynie, zawleczony do Wodzisławia, miał tam być powieszony. Na prośby swej matki, będącego już u stóp szubienicy, wstrzymał egzekucję Czengiery, zapowiadając że w Kielcach go powiesić każe. Obaj Ancowie przy pomocy kupca kieleckiego Ejsenberga uwolnieni zostali

brat powyższego, oficer wojsk rosyjskich, potem dowódca kompanii strzelców u Chmielińskiego, ujęty około Oksy w Kielcach. rozstrzelany został w 1863 r., mając lat 40

Francuz. Adiutant Fr. Nullo, walczył na ziemi olkuskiej. Świetny sportsmen, literat, filozof, wykładowca w liceum paryskim. Zajmował się literaturą i dziennikarstwem. Wzięty do niewoli i zesłany na Sybir, gdzie idąc do wioski Kadai w Nerczyńskim miał 29 lat. Szedł razem redaktorem l'Europe, pisma wychodzącego we Frankfurcie na Menem a przychylnego sprawie polskiej. Z końcem 1866 amnestionowany. Wrócił do Paryża z ręką wpół sparaliżowaną, reumatyzmem i okaleczonymi nogami. 1869 roku ożenił się. Oddał pracy naukowej w dziedzinie socjologii i ekonomii politycznej. Zyskał sławę uczonego w dziedzinie socjologii i ekonomii politycznej. Zmarł w 1900

z Kurzyny

Ludwik Andrycz był w oddziałach generała Mariana Langiewicza, walczył pod Wąchockiem, w lasach starachowickich, pod Małogoszczą i pod Pieskową Skałą. W trakcie spotkań w gronie przyjaciół myśliwych wspominał często o swoich przygodach z powstania. Opowiadał jak raz zebrał ochotników i uderzył w nocy na oddział wojska rosyjskiego stojącego we wiosce. Oddział ten zaskoczony w nocy przez nagły wypad powstańców ratował się ucieczką, a łupem powstańców było trochę zdobytej broni i amunicji. Za ten czyn spotkała go jednak nie nagroda lecz surowe napomnienie. Dostał naganę za to, że działał na własną rękę, bez rozkazu wyższego dowództwa, przez co zdradził lokalizację oddziału i oddział ten musiał uchodzić z miejsca swojego dotychczasowego pobytu. Opowieściom tym nie było końca. Opowiadał jak zabito pod nim konia i jak musiał uciekać przed nieprzyjacielem wpław przez rzekę, jak musiał tułać się w zimie po lasach o głodzie i chłodzie z garstką takich samych jak on niedobitków z powstania. Po całkowitej klęsce i upadku powstania, przedostał się jak i wielu innych powstańców do Galicji. Po dłuższej wędrówce dotarł pieszo do Krakowa. Zmęczony usiadł na ławce na Plantach nie wiedząc gdzie ma się dalej udać i co ze sobą zrobić. Na szczęście ujrzał go przechodzący tamtędy kolega powstaniec, których w Krakowie było wtedy sporo. Kolega ten zajął się troskliwie swoim współtowarzyszem niedoli i zaprowadził go do Komitetu Opieki nad powstańcami. Komitet ten zajmował się tymczasowym zakwaterowaniem i wyżywieniem nieszczęśliwych uchodźców. Podczas pobytu w Krakowie Ludwik Andrycz poznał dokładnie miasto i jego zabytki, o których lubił często opowiadać w gronie kolegów i znajomych. Wspominał również o swoich spotkaniach ze sławnymi ludźmi mieszkającymi w owych czasach w Krakowie. Po pewnym czasie kiedy powstanie upadło, a w kraju pod zaborem rosyjskim uspokoiło się nieco, dawni powstańcy zaczęli po kryjomu wracać w rodzinne strony, często pod innymi nazwiskami, znajdując opiekę w społeczeństwie. Ludwik Andrycz przez pewien czas prowadził gospodarkę a później dzierżawę w różnych majątkach ziemskich na Wołyniu, aż wreszcie osiadł w Hajkach (okolice Włodzimierza Wołyńskiego) jako leśniczy, otoczony jako były powstaniec ogólnym szacunkiem okolicznych ziemian i obywateli.

(1844 Lwówek - 1905 Poznań) Uczestnik powstania 1863 r. "W Poznaniu obył się onegdaj pogrzeb śp. Ignacego Andrzejewskiego, obywatela znanego w szerokich kołach, żarliwego patrioty, uczestnika powstania z r. 1863. Zmarłemu poświęca "Dzien, Pozn. następujące wspomnienie. Śp. Ignacy urodził się 01.02.1844 w Lwówku z ojca Andrzeja, mistrza kominiarskiego i matki Józefy z Aumullerów. Jako 19 letni młodzieniec walczył w powstaniu w oddziale Young de Blankenheima. Był podchorążym kompanji strzelców. Ranny dwukrotnie pod Brdowem, ocalenie życia zawdziecza szkalperzowi z blachy, o który odbiła się kula. Wzięty później do niewoli, zdołał uciec. W 1864 r powołany został do wojska pruskiego i obsługiwał w czwartym pułku kirasejskim w Wirzig na Śląsku. Za śpiewanie polskich pieśni z Polakami i wynikłą stąd bójkę, w której poraniono niemieckich żołnierzy, przesiedział w fortecy w Głogowie. Przetrwał służbę bez awansu, odbył kampanję austriacką i francuską, a w r. 1871 ożeniwszy się, osiadł w Poznaniu i zajmował się sprawami publicznymi, dopóki mu zdrowie dopisywało. Jeszcze w roku zeszłym, na pamiętnym zebraniu Bractwa strzeleskiego w sali Lamberta powiedział niemcom gorzkie słowa prawdy. "Orędownik" piesze, że z zagorzałego przeciwnika ruchu ludowego, stał się w ostatnich latach jeśli nie wybitnym jego zwolennikiem, to przynajmniej żarliwym przyjacielem. To też ludowcy, kilka razy w ostatnich czasach powoływali do na przewodniczącego na swych wiecach. Mówcą był dobrym, a głos miał grzmiący. Sp. Ignacy dorobił się znacznej fortuny, a nie pozostawiwszy dzieci, poczynił hpjne zapisy na cele dobroczynne. Bardzo liczny orszak żałobny odprowadził zwłoki śp. Ignacego Andrzejewskiego na miejsce wiecznego spoczynku z domu własnego przy ulicy Żwierzynieckiej. Na czele pochodu postępowali ze sztandarami członkowie licznych towarzystw, do których nieboszczyk należał. Pochód otwierali członkowie Bractwa strzeleckiego, munudowani i nie umundurowani, pragnący oddać ostatnią przysługę swemu kapitanowi. Sokoli swego gorliwego członka ponieśli na barkach od domu aż na nowy cmentarz farny. Trumna pokryta była wieńcami, a oprócz tego niesiono wieńce, między innemi nieśli je towarzysz broni z r. 1863" [1] Rodzice: 2. Andrzej Andrzejewski - mistrz kominiarski [1] 3. Józefa Aumuller [1]

Drugie imię: Sylwester. Ur. 06.01.1837r. woj. augustowskie. Szef sekcji technicznej kolei żel. francuskich, zamieszkały w Krakowie, szlachcic, żonaty, katolik. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem był porucznikiem w pułku ułanów wojsk rosyjskich, natomiast w czasie powstania z rozporządzenia Rządu Narodowego, z uwagi na poprzednie stanowisko, przeznaczony do formowania oddziałów powstańczych na Litwie w woj. mińskim i witebskim. Walczył w powiecie borysowskim pod wsią Porzecze w oddziale przez siebie uformowanym. Oddział został rozbity 12 maja. Następnie formował nowe oddziały przez 8 miesięcy. Po zupełnym stłumieniu powstania na Litwie ścigany przez Moskwę wyjechał za granicę do Francji, gdzie przebywał do 1893r. w służbie przy kolejach żelaznych. Deklarację podpisał 20.02.1894r.

Więzień cytadeli warszawskiej. szeregowiec Lejbgwardii Konnej Artylerii z Żelechowa pow. łukowski, 1. 40. Katolik, żonaty, ma dzieci. Aresztowany w Żelechowie 30 marca 1864 r. za należenie do "szajki buntowników". W siedleckim więzieniu przebywa od 9 kwietnia, 31 maja oddany pod sąd wojenny. Skazany na 10 lat katorżniczych robót w twierdzach. 10 listopada 1864 r. przekazano go do dyspozycji komendanta Warszawskiej Cytadeli (A-5).

Ur. 02.11.1841, zm. 28.11.1863 Oblęgorek. Syn Antoniego i Aleksandry Wysockiej. W czasie powstania styczniowego walczył jako żołnierz w oddziale Czachowskiego, następnie sformował własny oddział kawalerii. Przy przeglądzie otrzymanego transportu broni zranił się śmiertelnie w twarz i dnia 28.XI.1863 r. zmarł w Oblęgorku. W obawie przed demonstracjami, choć ojciec jako lekarz powiatu kieleckiego miał spore wpływy, władze rosyjskie nie wyraziły zgody na pogrzeb w Kielcach. Antoni Andrzejowski otrzymał od Czengierego pozwolenie na pochowanie Konrada na miejscu, w Chełmcach - i zapewnienie, że nikt z wojska rosyjskiego na pogrzebie nie będzie. W pogrzebie uczestniczył oddział Konrada - sto kilkadziesiąt koni kawalerii, która dwójkami zajechała na plebanię. Na Cmentarzu Starym w Kielcach, gdzie pochowana jest rodzina Andrzejowskich, znajduje się symboliczny grób Konrada.

Więzień cytadeli warszawskiej. szlachcic z Księstwa Poznańskiego posiadający majątek we wsi Starogrodż w pow. stanisławowskim, lat 30. Katolik, żonaty, ma dwoje dzieci. Aresztowany w Starogrodzie 10 maja 1864 r. "za udział w powstaniu". 23 września generałpolicmajster rozkazał przekazać go władzom pruskim. (A -ll).

Nauczyciel matematyki w Gimnazjum Białostockim. Od 1862r. działał w organizacji narodowej w Białymstoku. To u niego mieszkał tuż przed powstaniem naczelnik wojenny województwa grodzieńskiego O. Duchiński. W powstaniu, w którym brał udział począwszy od kwietnia 1863 do stycznia 1864r. był skarbnikiem oddziału J. Ejtminowicza, a następnie adiutantem dowódców O. Duchińskiego i W. Wróblewskiego. Zdarzenia z tego czasu opisał w swym pamiętniku wydanym w Szwajcarii w 1865r., gdzie emigrował po powstaniu. Brał udział m.in. w ogłoszeniu Manifestu Rządu Narodowego w Sokołdzie, co miało miejsce 26.04.1863r. Następnie walczył w licznych bitwach i potyczkach, które zwięźle i szczegółowo opisał. Po rozbiciu oddziału Wróblewskiego, co miało miejsce pod Rutką Korybutową 19.01.1864r., przeszedł granicę galicyjską i udał się na emigrację. W 1872r. postanowił wrócić do kraju. Władze carskie zesłały go w głąb Rosji. Zmarł w 1875r. w Kazaniu.

Ur. 11.11.1824r., Zabłudów. Rządca dóbr, zam. Pohorylec, kawaler, wyznania rzymsko-katolickiego. W oświadczeniu o przystąpieniu do Towarzystwa Wzajemnej Pomocy Uczestników Powstania Polskiego 1863/64r. podał, iż przed powstaniem miał własne gospodarstwo, natomiast w czasie powstania był szeregowym, porucznikiem i kapitanem. Przez 2 tygodnie służył pod Duchińskim, potem pod Kobylińskim do 13 października, a następnie poruczono mu zebrać oddział pod Rechlewskim w okręgu biebrzańskim. W pierwszej bitwie pod Waliłami, na Brzozowym Błocie, Ustroniem, Puchłami, Zambrowem, Księżopolem i w wielu innych. Deklarację podpisał 14.01.1894r.

Ur. około 1838 . W roku 1909 pisze w swoim podaniu m.in. „... Jestem weteranem z 1863 r, partyi Trauguta, powróciwszy z Syberyi trudniłem się handlem, obecnie trzymam w dzierżawie folwarczek za 150 r. rocznie. Na siłach upadam, bo mam już 67 lat od urodzenia. Nie mając prawie rodziny przy której mógłbym zakończyć swój żywot....” Obecny adres: Kojdanów Mińskiej Guberni Władysław Szalewicz, Nowosady g.Mińska Poczta Kojdanów Zwraca się z prośbą o pomoc dla Bolesława Arciszewskiego, który informuje Przytulisko o chęci sprzedaży folwarku przez Arciszewskiego. Pieniądze ze sprzedaży ma otrzymać Przytulisko