Powstanie Styczniowe - uczestnicy

Herbu {{Sas}}. Ur. 1844 Młynne, pow. limanowski, zm. 21.3.1912. Syn Ludwika i Sabiny Pieniążek. Miał rodzeństwo: m.in. , poległego w 1863, Erazma (ur. 1857, studenta UJ), Sylwię (żonę Władysława Chwaliboga) i in. Jako uczeń aptekarski w Dobczycach — należał do organizacji rewolucyjnej w Krakowie. Zorganizował w Krakowie obsługę aptekarską w ramach Kordonu Sanitarnego[5]. Później wstąpił do oddziału Generała Mierosławskiego Ludwika. Walczył w 8-miu bitwach, między innymi pod Igołomią, Polichnem, Chruśliną, Żyżynem i Fajsławicami. Jako sierżant wzięty do niewoli moskiewskiej był więziony w Lublinie i Warszawie. Po wydostaniu z niewoli rosyjskiej, dzięki staraniom władz austriackich, wrócił do Galicji. 1867-1869 Studiował na Wydziale Filozoficznym i farmacji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Magister farmacji 22.6.1871. Właściciel apteki w Dobczycach. Pracował jako urzędnik bankowy. Pochowany Kraków--Rakowice kw. Ra Dwukrotnie żonaty: Maria Balk i Seweryna Dzianott. Z drugiego małżeństwa miał córkę Marię (mąż: Kazimierz Szostkiewicz)

Właściwie Kazimierz Fritsch, h. {{Frycz}}, ur. ok 1845, zm. 31.12.1921 Kielce. Syn Józefa i Felicjanny Kalinkowskiej. W Powstaniu walczył również jego starszy brat: Karol. Rodzina Fritschów zasłużyła się w historii Polski. Przybyszem saskim był prapradziad Kazimierza - Tomasz z synem Abrahamem - referendarzem dworu królewskiego, który w 1775 otrzymał indygenat królewski (z błędem heraldycznym). Ojciec Kazimierza a syn Karola, był oficerem piechoty w Powstaniu Listopadowym, zaś ojciec matki - Józef - służył w wojsku Księstwa Warszawskiego por 6 p. piech., walcząc m.in. w bitwie pod Lipskiem, właściciel dóbr Probołowice. Józef po studiach na Uniwersytecie Krakowskim zajął się prowadzeniem majątku w , pow. pińczowski, które jego dziad nabył w 1821, a który w 1856 przebudował zamieniając część na oranżerię wg projektu sąsiada i późniejszego towarzysza Kazimierza z Powstania - . Matka umarła we wrześniu 1859. Kazimierz, został ochrzczony prawd. w parafii ewangelickiej, lecz w ciągu swego życia przeszedł na religię rzymsko-katolicką. Podobnie jak brat Karol, kształcił się w Instytucie Szlacheckim w Warszawie, a następnie od 1861 w gimnazjum w Krakowie. Przerwaną naukę dokończył po Powstaniu. Od pierwszych dni włączył się w działalność powstańczą. Podążył do obozu w Ojcowie i wziął udziała w działaniach zgrupowania aż do . Następnie przedostał się do obozu do Goszczy, odmówił awansu i brał udział we wszystkich bitwach. Po wróciłl z oddziałami do Galicji i był pojmany przez Austriaków w czasie . W aresztu uciekł następnego dnia. Kolejnym epizodem był udział w nieudanej wyprawie i . Również tutaj został pojmany przez Austriaków i pod nazwiskiem "Kaźmierz Grabówka" wysłany do Ołomuńca. Ponownie uciekł. Działał następnie w oddziale , biorąc udział w , a po ponownie wrócił do Krakowa i spędził jesień i część zimy w dworze Erazma Niedzielskiego w Śledziejowicach. Wrócił na pole bitwy z oddziałem do zgrupowania obozując od końca stycznia w lasach cisowskich w oddziale . Ranny w rękę w fatalnej bitwie zakończył po roku walk swój szlak bojowy. Do domu wrócił w pierwszych dniach marca 1864. Udało mu się wkręcił w kontakt z praporszczykiem Kopanskijem, który wystawił mu paszport. Uzyskał też świadectwo "prawomyślności" od rosyjskiego majora Orła co pozwoliło mu uniknąć podejrzeń o działalność powstańczą. Podjął przerwaną naukę - najpierw w Szkole Głównej w Warszawie, następnie na wydziale rolniczym w Halle. Po tym okresie, w 1869 objął rodzinny majątek w Cieszkowych. Był współwłaścicielem i redaktorem Gazety Kieleckiej, wiceprezesem kieleckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego, inicjatorem kieleckiego Komitetu ku uczczeniu Powstania Styczniowego w 1916 r. Weteran z numerem III-484. Pozostawił pamiętniki z czasów Powstania. Jego pogrzeb odbył się w asyście kompanii honorowej 4 p.p. Leg. Żona: Helena Trzetrzewińska Dzieci: * Karol Józef, ur. 1877 Cieszkowy, zm. 1963, reżyser i scenograf teatralny. * Irena Anna, ur. 1879 Cieszkowy, mąż: Jan Antoni Jeżewski * Bronisław Adam, ur. ok. 1887, zm. 1889 Cieszkowy

Pseudonim „Gronostajski” W czasie Powstania miał 29 lat. Urodzony 13.7.1834 Michalewo k. Mińska, zm. 26.7.1912 Lwów, syn Marcina i Franciszki Piotrowskiej. Ukończył słynną Akademię Wojskową w Petersburgu. Kapitan wojsk rosyjskich, porucznik instruktor Pułku Witebskiego. W powstaniu mianowany przez Rząd Narodowy pułkownikiem (4 dni przed wybuchem powstania), naczelnik sił zbrojnych w kaliskiem. Entuzjastycznie witany w Radomsku, musiał się wycofać przed 6-krotnie silniejszym nieprzyjacielem. Dotarł do Ojcowa i połączył się z . Po klęsce miechowskiej (17 lutego), gdzie był ranny w lewą rękę, przeszedł do Krakowa gdzie udało mu się uniknąć aresztowania. Organizował i był dowódcą wyprawy pod Szklarami. Docelowo wyprawa miała mieć 500 osób i dotrzeć do lasów lelowskich, jednak udało się zebrać najwyżej 200 a przeważające siły wroga nie pozwoliły na realizację celu pomimo początkowego sukcesu. Po niewykorzystanej wygranej pod Szklarami, postawiony przed sądem powstańczym obronił się. Walczył jeszcze pod Igołomią, po czym przeszedł w lubelskie gdzie zorganizował oddział i bił się pod rozkazami gen. Heidenreicha pod Fajsławicami i Żółkiewką. Do schyłku 1863 pracował w organizacji wojskowej w Galicji. 20.1.1864 mianowany dowódcą 3. pułku piechoty i naczelnikiem wojskowym, obwodów samborskiego i sanockiego gdzie pracował jako organizator. W lutym mieszkał w Orelcu w dworze Po powstaniu emigrował. W 1865 w Zurichu razem z miał skład tytoniów tureckich i hawańskich przy ul. in Gassen 95 - spółkę pod nazwę Pawłowski&Grekowicz, gdzie sprzedawali również wydawnictwa polskie z Bendlikonu[3] Trwało to do w.6.1865, kiedy to Grekowiczy wystąpił ze spółki[4]. Ukończył inżynierię w Paryżu. W 1877 będąc w Stambule próbował wywołać powstanie dywersyjne górali kaukaskich na tyłach wojsk rosyjskich. Pomagał także w próbach polsko-węgierskiej dywersji na Bałkanach. Pracował w Bośni, na San Domingo na Martynice i w Bułgarii gdzie budował koleje. W 1886 powrócił do Galicji gdzie był inżynierem kolejowym w Buczaczu. Pochowany w kwaterze powstańczej. Żona Kamila Wasylewska Dzieci: * Helena Wanda, ur. 1887 Buczacz * Maria Ewa (Michalina), ur. 1889 Buczacz, dziennikarka, literatka i malarka, autorka przewodnika po Huculszczyznie, żona Artura Hausnera, pochowana: Kraków, cm. Podgórski * Zofia Kazimiera, ur. 1896 Buczacz